Unveiled Bonds

അമ്മയുടെ മുലകൾ കണ്ട് ഞാൻ ആദ്യമായി ഞെട്ടിയത് അരുൺ വീട്ടിൽ വന്ന മൂന്നാം ദിവസമാണ്.

അതുവരെ അതൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നില്ല. വെറും സാധാരണം. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാൽ അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിൽക്കും, നൈറ്റിയുടെ കീഴറ്റം ഞൊറിഞ്ഞു കെട്ടി, മുടി ഒരു കൈകൊണ്ട് പിന്നിൽ പിടിച്ച്, മറുകൈകൊണ്ട് ചായ ഇളക്കി. ഞാൻ പല്ലു തേച്ച് വരുമ്പോൾ അവൾ എനിക്ക് ചായ കൊണ്ടുവന്നു തരും. "കണ്ണാ, ഇന്ന് കോളേജിൽ പോകുന്നുണ്ടോ?" എന്ന് ചോദിക്കും. ഞാൻ തോള് കുലുക്കും. അത്രേയുള്ളൂ.

അമ്മയുടെ ശരീരം എനിക്കൊരു വസ്തുവായിരുന്നില്ല. അതൊരു വീടായിരുന്നു. ഞാൻ അതിൽ ജനിച്ചു, അതിൽ വളർന്നു, അതിന്റെ ചൂടും വിയർപ്പും മണവും എനിക്ക് വീടിന്റെ മണം പോലെയായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും വീടിന്റെ ചുവരുകൾ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടോ? ഇല്ല. അതുപോലെ.

അരുൺ വന്നതോടെ അത് മാറി.

അവൻ എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്താണ്. കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം മുതൽ. അവന്റെ വീട് കോഴിക്കോട്ടാണ്, പഠനം കഴിയുന്നതുവരെ എന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കാം എന്ന് അമ്മ തന്നെ പറഞ്ഞതാണ്. "അവനും നിനക്കും ഒരുമിച്ച് പോകാമല്ലോ, ഒറ്റയ്ക്ക് ബസിൽ കയറേണ്ടല്ലോ," അമ്മ പറഞ്ഞു. അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് മൂന്ന് വർഷമായി. വീട്ടിൽ ഞാനും അമ്മയും മാത്രം. അരുൺ വന്നപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് സന്തോഷമായി. "ഇനി കണ്ണന് ഒരു കൂട്ടുകാരൻ ഉണ്ടല്ലോ," അവൾ പറഞ്ഞു.

അരുൺ ആദ്യ ദിവസം എന്റെ റൂമിൽ തന്നെ കിടന്നു. രണ്ട് കട്ടിൽ. ഞങ്ങൾ രാത്രി മൂന്നുമണിവരെ സംസാരിച്ചു. കോളേജിലെ പെണ്കുട്ടികളെപ്പറ്റി, ക്രിക്കറ്റിനെപ്പറ്റി, അവന്റെ നാടിനെപ്പറ്റി. അവൻ ചിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണ് ചുരുങ്ങും, ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിയും. അതൊരു നല്ല ചിരിയാണ്. സത്യം.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെയാണ് കാര്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയത്.

ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് ബാത്ത്റൂമിൽ കയറി. അമ്മ അപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ. ഞാൻ കുളിച്ച് വരുമ്പോൾ അരുൺ എഴുന്നേറ്റിട്ടുണ്ട്, കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുന്നു. "എടാ, ടവൽ എവിടെ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു. അവൻ ഒരു ടവൽ എടുത്തു കൊടുത്തു. ഞാൻ അത് അരയിൽ ചുറ്റി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അമ്മ അവിടെ നിൽക്കുന്നു, നൈറ്റി ഇട്ട്, ഇടത് തോളിൽ നിന്ന് വാല് ഊർന്നിറങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവൾ തിരിഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കി. "ചായ കുടിക്കുന്നുണ്ടോ?" ഞാൻ തലയാട്ടി. അവൾ രണ്ട് ഗ്ലാസ് എടുത്തു.

അരുൺ അടുക്കള വാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്നു.

അമ്മ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. "അരുണേട്ടൻ എഴുന്നേറ്റോ? ചായ കുടിക്കൂ." അവൾ ഒരു ഗ്ലാസ് അവന് നേരെ നീട്ടി. അപ്പോൾ അവൾ കുനിഞ്ഞു, സ്റ്റൗവിനടുത്ത് നിന്ന് പാൽ എടുക്കാൻ. നൈറ്റിയുടെ മുൻഭാഗം തുറന്നു, അവളുടെ മുലകൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു. വലിയ മുലകൾ. കറുത്ത മുലക്കണ്ണുകൾ. ഞാൻ അത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്, നൂറുവട്ടം. പക്ഷെ അന്ന് ഞാൻ അരുണിനെ നോക്കി.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവിടെയായിരുന്നു. നേരിട്ട്. മുലകളിൽ. ഒരു നിമിഷം. രണ്ട് നിമിഷം. അവന്റെ കൈയിലെ ഗ്ലാസ് അനങ്ങിയില്ല. മുഖത്ത് ഒരു ഭാവവുമില്ല. പക്ഷെ കണ്ണ്. കണ്ണ് അവിടെത്തന്നെ.

അമ്മ നിവർന്നു. അവൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അവൾ അരുണിന് ചായ കൊടുത്തു. "എന്താ അരുണേട്ടാ, ഉറക്കമില്ലേ? കണ്ണ് ചുവന്നിരിക്കുന്നു."

"ഇല്ല, ഉറങ്ങി," അരുൺ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദം സാധാരണമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഞാൻ കണ്ടു, അവൻ ഗ്ലാസ് വാങ്ങുമ്പോൾ വിരലുകൾ വിറച്ചു.

ഞാൻ എന്തോ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു അന്ന്. എന്റെ വീട്ടിൽ ഒരു പുതിയ കണ്ണ് ഉണ്ട്. അത് എന്റെ കണ്ണല്ല.

---

രണ്ടാം ദിവസം വൈകുന്നേരം ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ടിവി കാണുന്നു. അമ്മ സോഫയിൽ, ഞാൻ അവളുടെ അടുത്ത്, അരുൺ അങ്ങേയറ്റത്ത്. ഒരു സീരിയൽ. അമ്മയ്ക്ക് സീരിയൽ ഇഷ്ടമാണ്. ഞാൻ അത് കാണാറില്ല, ഫോണിൽ ഇരിക്കും. അരുൺ ടിവിയിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ അവിടെയല്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

അമ്മ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. അവൾ നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കുണ്ടി ആടുന്നു. അതൊരു സാധാരണ കാഴ്ച. ഞാൻ അത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അരുൺ അത് നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ പിന്നാലെ പോയി. ഒരു രണ്ട് സെക്കൻഡ്. അത്രേയുള്ളൂ. പക്ഷെ അത് മതി.

ഞാൻ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്? ഞാൻ അവനോട് ചോദിക്കണോ? "എടാ, നീ അമ്മയെ നോക്കുന്നുണ്ടോ?" എങ്ങനെ ചോദിക്കും? അത് ഒരു ചോദ്യമല്ലല്ലോ. അതൊരു ആരോപണമാണ്. അമ്മയെ നോക്കുന്നത് തെറ്റാണോ? അമ്മ സുന്ദരിയാണ്. 45 വയസ്സുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. ആളുകൾ അവളെ നോക്കും. അതിൽ തെറ്റില്ല. പക്ഷെ അരുൺ എന്റെ സുഹൃത്താണ്. അവൻ എന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നു. അവൻ എന്റെ അമ്മയെ നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ ഒരു വിഷമം.

അത് അസൂയയാണോ? അതോ സംരക്ഷണമാണോ? എനിക്കറിയില്ല. എനിക്ക് അറിയില്ല എന്നതാണ് സത്യം.

---

മൂന്നാം ദിവസം രാവിലെ. ഞാൻ കുളിക്കാൻ പോയി. അമ്മ അപ്പോൾ അവളുടെ റൂമിൽ ഡ്രസ്സ് മാറ്റുന്നു. വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വാതിൽ അടയ്ക്കുന്ന ശീലമില്ല. അമ്മ എന്റെ മുന്നിൽ ഡ്രസ്സ് മാറ്റാറുണ്ട്. ഞാൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ഡ്രസ്സ് മാറ്റാറുണ്ട്. അതൊരു കാര്യമായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ അരുൺ.

ഞാൻ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അരുൺ ഹാളിൽ നിൽക്കുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അമ്മയുടെ റൂമിലേക്ക്. വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്നു. അമ്മ അകത്തുണ്ട്. അവൾ ഒരു സാരി എടുത്ത് ഉടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ബ്ലൗസ് ഇട്ടിട്ടില്ല. അവളുടെ മുലകൾ അങ്ങനെ തന്നെ. അരുൺ അത് കാണുന്നു. ഞാൻ അവന്റെ മുഖം നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരിപ്പ്. ഒരു ആവേശം. ഒരു ഭയം.

ഞാൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "എന്തെടാ നോക്കുന്നത്?" ഞാൻ ചോദിച്ചു. എന്റെ ശബ്ദം പതുക്കെയായിരുന്നു. പക്ഷെ അതിൽ ഒരു മുള്ളുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ ഞെട്ടി. "ഒന്നുമില്ല," അവൻ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ... ഞാൻ വെറുതെ."

"വെറുതെ എന്താ?"

"ഒന്നുമില്ല കണ്ണാ. ഞാൻ വെറുതെ നിന്നതാ."

അവൻ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. ഞാൻ അവന്റെ പിന്നാലെ നോക്കി നിന്നു. അമ്മ അപ്പോൾ ബ്ലൗസ് ഇട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു. "എന്താ കണ്ണാ, അരുണേട്ടനോട് എന്തെങ്കിലും പറയുന്നുണ്ടോ?"

"ഇല്ല," ഞാൻ പറഞ്ഞു. "ഒന്നുമില്ല."

അമ്മ എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചോദ്യം. പക്ഷെ അവൾ ചോദിച്ചില്ല. അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.

ഞാൻ എന്റെ റൂമിൽ കയറി വാതിൽ അടച്ചു. ഞാൻ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. എന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തിനാണ് ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്നത്? ഞാൻ എന്താ ഇത്ര വലിയ കാര്യമാക്കുന്നത്? അരുൺ ഒരു പയ്യനാണ്. 19 വയസ്സ്. അവൻ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരം കാണുമ്പോൾ നോക്കും. അത് സ്വാഭാവികമാണ്. ഞാനും നോക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ അത് അമ്മയാണ്. എന്റെ അമ്മ. അവന്റെ അമ്മയല്ല.

അതാണ് വ്യത്യാസം.

---

അന്ന് രാത്രി ഞങ്ങൾ കിടക്കയിൽ കിടന്നു. മൂന്നുമണി. അരുൺ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. അവന്റെ ശ്വാസം പതുക്കെയായിരുന്നു, പക്ഷെ അത് ഉറക്കത്തിന്റെ ശ്വാസമല്ല. ഞാൻ ചുവരിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു.

"കണ്ണാ," അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

"ഉം."

"നിന്റെ അമ്മ... അവൾ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണോ?"

"എങ്ങനെ?"

"അത്... ഡ്രസ്സ് മാറ്റുന്നത്, കുളിക്കുന്നത്... നിന്റെ മുന്നിൽ."

ഞാൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടിയില്ല. എന്റെ ഹൃദയം വലിഞ്ഞു. "അത് എന്താ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"ഒന്നുമില്ല. ഞാൻ വെറുതെ ചോദിച്ചതാ."

"അത് സാധാരണമാണ്," ഞാൻ പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. അതിൽ എന്താ?"

"ഒന്നുമില്ല," അവൻ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ വെറുതെ."

അവൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഞാൻ അവന്റെ മുഖം കാണാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷെ അവൻ ചുവരിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നു. ഇരുട്ടിൽ എനിക്ക് അവന്റെ കണ്ണുകൾ കാണാമായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, അവൻ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്. ഒരു ചിത്രം. ഒരു രൂപം.

എന്റെ അമ്മയുടെ രൂപം.

ഞാൻ കണ്ണടച്ചു. എന്റെ വീട് ഇപ്പോൾ എന്റെ വീടല്ല. അതിൽ ഒരു അപരിചിതൻ ഉണ്ട്. അവൻ എന്റെ സുഹൃത്താണ്. പക്ഷെ അവൻ എന്റെ അമ്മയെ നോക്കുന്നു. അത് ഞാൻ അനുവദിക്കണോ? ഞാൻ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്? അവനോട് പോകാൻ പറയണോ? അമ്മയോട് പറയണോ? എന്ത് പറയും? "അമ്മേ, അരുൺ നിന്നെ നോക്കുന്നു." അമ്മ എന്ത് വിചാരിക്കും? അവൾ ചിരിക്കും. "അതിൽ എന്താ മോനേ, അവൻ ഒരു കുട്ടിയല്ലേ," എന്ന് പറയും.

പക്ഷെ അവൻ ഒരു കുട്ടിയല്ല. അവൻ 19 വയസ്സുള്ള ഒരു ആൺകുട്ടിയാണ്. എന്റെ അമ്മയുടെ ശരീരം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിത്രമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അത് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. എനിക്ക് അത് തടയാൻ കഴിയുമോ? എനിക്ക് അറിയില്ല.

ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നു. ഇരുട്ടത്ത് ഞാൻ എന്റെ കൈകൾ നോക്കി. അവ വിയർത്തിരിക്കുന്നു. എന്റെ വീടിന്റെ ചുവരുകൾ എനിക്ക് ചുറ്റും അടഞ്ഞു വരുന്നതുപോലെ. ഞാൻ ഒരു ശ്വാസം എടുത്തു. പിന്നെ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് ജനലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. പുറത്ത് നിലാവ്. റോഡിൽ ആരുമില്ല. ഞാൻ അവിടെ നിന്നു. എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.

ഇത് എങ്ങനെ തുടരും?

അതിന് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ഒരു കാര്യം എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. എന്റെ വീട്ടിൽ ഇനി ഒരു രഹസ്യം ഉണ്ട്. അത് ഞാനും അരുണും മാത്രം അറിയുന്ന ഒരു രഹസ്യം. അമ്മ അറിയുന്നില്ല. അവൾ ഇപ്പോഴും ഉറങ്ങുന്നു, നിഷ്കളങ്കമായി, തന്റെ മുലകൾ പുറത്തേക്ക് വന്ന നൈറ്റിയിൽ, ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ.

ഞാൻ ജനൽ അടച്ചു. ഞാൻ കട്ടിലിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. അരുൺ അപ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷെ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു കാര്യം നിറഞ്ഞു നിന്നു. അത് ഒരു മനുഷ്യനെപ്പോലെ, ഒരു നിഴലിനെപ്പോലെ, ആ മുറിയിൽ ഞങ്ങളോടൊപ്പം കിടന്നു.

അതിന്റെ പേര് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. പക്ഷെ അത് എന്റെ അമ്മയുടെ ശരീരമാണ്.