Beans and Breezes

Ο ήλιος του Αυγούστου μας χτυπούσε κατακέφαλα από τις έντεκα το πρωί, και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πόσο ηλίθια ιδέα ήταν αυτή. Η θάλασσα απλωνόταν μπροστά μας, ένα απίστευτο γαλάζιο που θα ζήλευαν και οι καρτ ποστάλ, και πέρα στο βάθος, διάσπαρτοι στην άμμο, κάτι τύποι με το δέρμα τους να γυαλίζει από το αντηλιακό, να κάθονται ή να περπατούν λες και ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.

Η Ναταλία είχε σταματήσει δέκα βήματα πιο μπροστά, με τα χέρια στους γοφούς, κοιτάζοντας το θέαμα σαν να ήταν αξιοθέατο.

«Εντάξει», είπε. «Είναι πολύ πιο... ελεύθερο από ό,τι φανταζόμουν.»

«Ελεύθερο;» γέλασα. «Ναταλία, ο κύριος με το καπέλο εκεί πέρα έχει κατέβασμα που φτάνει σχεδόν στα γόνατά του.»

«Είναι απελευθερωτικό, Μαρίνα. Το είπε και η γιαγιά μου.»

«Η γιαγιά σου είναι ογδόντα δύο και μένει σε μοναστήρι.»

Μου έριξε μια ματιά που ήθελε να πει «μη μου χαλάς τη διάθεση» και συνέχισε να περπατάει προς τα κάτω, εκεί που η άμμος γινόταν πιο σκούρα και τα σώματα πιο πολλά. Εγώ έμεινα πίσω για ένα δευτερόλεπτο, νιώθοντας το στομάχι μου να κάνει έναν περίεργο ήχο. Όχι ακριβώς πόνο. Κάτι πιο βαθύ. Κάτι που κυλούσε αργά μέσα μου, σαν προειδοποίηση.

Τα φασόλια.

Τα είχαμε φάει χθες το βράδυ, ένα τεράστιο πιάτο γίγαντες στο φούρνο, με μπόλικο κύμινο και κρεμμύδι, γιατί η Ναταλία είχε διαβάσει κάπου ότι οι μεσογειακές διατροφές κάνουν καλό στο δέρμα. Και μετά είχαμε φάει και τα υπόλοιπα, γιατί δεν αφήνουμε φαγητό. Και μετά, πρωί πρωί, είχαμε πιει καφέδες με γάλα. Δύο ο καθένας.

Δεν το είχαμε συζητήσει. Δεν το είχαμε καν σκεφτεί. Ήμασταν είκοσι χρονών, ήμασταν διακοπές, και το πεπτικό μας σύστημα ήταν ένα θέμα που αφορούσε το μέλλον, όχι το παρόν.

Το παρόν είχε αρχίσει να με απασχολεί έντονα.

Κατέβηκα προς την παραλία, κρατώντας την πετσέτα μου σφιχτά στο στήθος, λες και θα με προστάτευε από κάτι. Ο αέρας μύριζε αλάτι και αντηλιακό και κάτι άλλο, κάτι που δεν ήθελα να κατονομάσω. Προσπάθησα να αναπνεύσω βαθιά. Το στομάχι μου διαμαρτυρήθηκε.

Η Ναταλία είχε βρει ένα σημείο κοντά στο νερό, σχετικά μακριά από τους άλλους, και είχε αρχίσει να απλώνει την πετσέτα της. Ήταν πάντα η γενναία από τις δυο μας. Αυτή που έκανε μπάνιο με τα ρούχα, αυτή που μιλούσε σε αγνώστους, αυτή που είχε πάει στο Παρίσι μόνη της στα δεκαοκτώ. Εγώ ήμουν αυτή που κρατούσε τις πετσέτες και έλεγε «μην απομακρύνεσαι πολύ».

Ένιωσα ένα μικρό μπουρμπουλήθρισμα να ανεβαίνει. Χαμηλό. Διακριτικό. Αλλά εκεί.

Κάθισα στην πετσέτα μου, με τα πόδια λυγισμένα, και κοίταξα γύρω. Οι άνθρωποι στην παραλία ήταν κάθε λογής. Ηλικιωμένοι με δέρμα σαν παλιό δέρμα, νέοι με τατουάζ, μια γυναίκα με καπέλο που διάβαζε βιβλίο, ένα ζευγάρι που έκανε βόλτα κρατώντας χέρι με χέρι. Κανείς δεν έδινε σημασία σε κανέναν. Αυτό ήταν το ωραίο με τις παραλίες γυμνιστών, υποθέτω. Όλοι ήταν τόσο απασχολημένοι με το να μην κοιτάζουν, που δεν κοιτούσαν.

«Λοιπόν;» είπε η Ναταλία, ξαπλώνοντας ανάσκελα. «Τι περιμένεις;»

«Τίποτα. Απλώς... συνηθίζω.»

«Συνηθίζεις τι; Την άμμο;»

Την κοίταξα. Ήξερε ακριβώς τι εννοούσα. Το ήξερε από χθες το βράδυ, όταν είχαμε γελάσει με τα φασόλια, όταν είχαμε πει «αύριο θα είναι μια περιπέτεια». Είχαμε γελάσει τότε. Τώρα το γέλιο είχε κολλήσει κάπου στο στομάχι μου και περίμενε να βγει.

Έβγαλα το μπλουζάκι μου. Μετά το σορτς. Ένιωσα τον αέρα στο δέρμα μου, ζεστό και αλμυρό, και για μια στιγμή ένιωσα πραγματικά ελεύθερη. Ήταν μια αίσθηση παράξενη, σχεδόν παιδική. Σαν να είχα ξεχάσει κάτι που ήξερα πάντα.

Και μετά το στομάχι μου γουργούρισε.

Δυνατά.

Η Ναταλία γύρισε το κεφάλι της.

«Ήταν αυτό εσύ;»

«Όχι.»

«Μαρίνα.»

«Είναι η άμμος. Κάνει θόρυβο όταν κάθεσαι.»

Με κοίταξε για δύο δευτερόλεπτα. Μετά ξέσπασε σε γέλια, ένα γέλιο που ξεκίνησε από τον λαιμό και κατέβηκε χαμηλά, στα πλευρά της, και την έκανε να διπλωθεί. Προσπάθησα να κρατήσω σοβαρό ύφος. Δεν τα κατάφερα. Το δικό μου γέλιο βγήκε σαν καβούκι, σιγανό και ασταμάτητο.

«Σου είπα να μην φας το δεύτερο πιάτο», είπε, σκουπίζοντας τα μάτια της.

«Εσύ έφαγες τρία.»

«Εγώ είμαι διαφορετική.»

«Είσαι το ίδιο πράγμα με μένα, απλώς πιο αναιδής.»

Καθίσαμε εκεί, γυμνές, γελώντας, και για λίγο ξέχασα το στομάχι μου. Ο ήχος των κυμάτων, οι φωνές των άλλων, ο ήλιος που έκαιγε. Ήταν μια καλή στιγμή. Από αυτές που δεν τις καταλαβαίνεις όταν τις ζεις, μόνο αργότερα, όταν τις θυμάσαι.

Μετά ήρθε το δεύτερο μπουρμπουλήθρισμα.

Πιο δυνατό.

Ένιωσα την πίεση να χτίζεται χαμηλά στην κοιλιά μου, ένα αίσθημα βαρύ και επίμονο, σαν κάτι να ζητούσε έξοδο. Κοίταξα την Ναταλία. Είχε σταματήσει να γελάει. Το πρόσωπό της είχε μια έκφραση που την ήξερα καλά, από τα δεκατρία μας, από εκείνο το βράδυ που είχαμε φάει όλο το ταψί με τα γεμιστά και μετά είχαμε δει ταινία στο σαλόνι της.

«Μαρίνα», είπε αργά.

«Ναι;»

«Νομίζω πως έχω ένα πρόβλημα.»

«Τι λογής πρόβλημα;»

«Το ίδιο με το δικό σου.»

Κοιταχτήκαμε. Γύρω μας, ο κόσμος συνέχιζε. Ένας άντρας έμπαινε στη θάλασσα. Ένα παιδί έχτιζε κάστρο. Ένα ζευγάρι φιλιόταν. Κανείς δεν ήξερε τι ετοιμαζόταν να συμβεί σε αυτή τη μικρή γωνιά της παραλίας, ανάμεσα σε δύο είκοσι χρονών κοπέλες που είχαν κάνει το λάθος να φάνε φασόλια πριν από μια μέρα ελευθερίας.

Έσφιξα τα δόντια μου. Ένιωσα τον αέρα να φυσάει, να μπαίνει μέσα μου, να με γεμίζει. Ήταν μια στιγμή απόλυτης διαύγειας. Ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Ήξερα τι θα συνέβαινε αν δεν το έκανα.

Και τότε, χωρίς να το σκεφτώ, χωρίς να το θέλω, χωρίς να μπορώ να το σταματήσω, άφησα τον πρώτο να βγει.

Ήταν σαν να είχε ανοίξει μια πόρτα. Ο ήχος κύλησε πάνω στην άμμο, ταξίδεψε προς το νερό, χάθηκε ανάμεσα στα κύματα. Η Ναταλία με κοίταξε με μάτια ορθάνοιχτα. Μετά, πολύ αργά, ένα χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό της.

«Αυτό ήταν», είπε.

«Το ξέρω.»

«Ήταν... εντυπωσιακό.»

«Το ξέρω.»

Και τότε το δικό της βγήκε. Πιο δυνατό. Πιο μακρύ. Ένας ήχος που δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο, ένας ήχος που θα μπορούσε να ξυπνήσει ψαράδες στο απέναντι νησί.

Κοιταχτήκαμε. Και μετά αρχίσαμε να γελάμε τόσο δυνατά που ο άντρας με το καπέλο γύρισε και μας κοίταξε. Δεν σταματήσαμε. Δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε. Το στομάχι μου ένιωθε ελαφρύ, χαλαρό, έτοιμο για όλα.

Η Ναταλία σηκώθηκε όρθια, με τα χέρια ψηλά, σαν να είχε κερδίσει κάτι.

«Είμαστε ελεύθερες!» φώναξε.

Και τότε κατάλαβα. Δεν ήταν το τέλος. Ήταν η αρχή. Είχαμε ακόμα πολλά μέσα μας. Και η μέρα ήταν μεγάλη.