Kwentong Kweba at Kantutan

Hindi ko alam kung sino ang mas may kasalanan. Ang condo manager na walang pasabi na magpapatay ng tubig ng alas dose ng tanghali, o ako na nagising na basa ng pawis at amoy kulob na parang pinaglaruan ng aso.

“Tangina naman, Carp,” sabi ni Leah, nakaupo sa gilid ng kama na nakaunat ang buhok na parang basang basahan. “Ano na gagawin natin? Ang init init.”

Tiningnan ko siya. Nakabikini lang siya, yung puti na manipis, at kita ang utong niya sa tela. Dalawang taon na kaming magkasintahan pero hindi pa rin ako nasasanay sa epekto niya sa katawan ko. Parang may switch sa utak ko na automatic na nagfa-flip pag nakikita ko siyang ganyan.

“May pera ako,” sabi ko. “Sampung libo. Tara, bakasyon tayo sa Pangasinan.”

Napatingin siya sa akin na parang nababaliw ako. “Ngayon? Alas diyes ng umaga? Wala tayong dalang damit.”

“Bibili tayo sa daan. Tara na. Basta umalis lang tayo dito bago ako mamatay sa init.”

Hindi na siya nakipagtalo. Ganyan si Leah. Kapag may desisyon ako, sumasabay siya. Ayaw niya ng maraming tanong. Gusto niya ng aksyon. Kaya siguro tumagal kami ng dalawang taong ganito. Hindi kami nauubusan ng init.

Isang oras lang kaming nag-empake. Dalawang bag, isang cooler ng tubig at beer, at yung condom na natira sa drawer. Nilagay ko sa glove compartment. Baka kailanganin.

Ang byahe pa-Norte ay mahaba at mainit. Naka-aircon naman ang sasakyan ko, pero parang may sariling isip ang init ng April. Dumidikit sa balat. Umaakyat sa singit. Yung tipong kahit anong inom mo ng tubig, hindi ka mawawalan ng uhaw.

Nakatulog si Leah bandang Sison. Nakatagilid siya, nakasandal sa pinto, at ang kamay niya ay nakapatong sa hita ko. Yung kamay na iyon. Mainit. Maliit. Alam ko kung saan galing ang kamay na iyon.

Nagsimula akong ma-libog.

Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil sa init. Siguro dahil sa walang ginagawa. Siguro dahil sa dalawang linggo kaming hindi nagkantutan dahil sa schedule naming pareho. Ang daming rason. Pero ang totoo, nung nakita ko yung kamay niya sa hita ko, parang may pumitik sa utak ko.

Inabot ko ng isang oras bago ako kumilos. Dumaan kami ng Rosario, ng Agoo, ng Aringay. Yung mga bayan ng La Union na puro simbahan at karinderya at gasolinahan. Puro green ng palay at asul ng langit. Pero hindi ko iyon nakita. Ang nakikita ko lang ay yung linya ng leeg ni Leah, yung butil ng pawis sa likod ng tenga niya.

Pagdating ng Bauang, may sign na “Welcome to La Union.” Ilang minuto na lang, Pangasinan na.

Hindi ko na kinaya.

Iniliko ko ang sasakyan sa isang dirt road na halos hindi halata. Daanan ng mga traktora. Walang semento. Puno ng alikabok. Huminto ako sa isang parte na may mga puno ng saging at isang abandonadong kubol. Walang tao. Walang sasakyan. Walang makakakita.

“Carp?” gising na si Leah, naguguluhan. “Saan tayo?”

Hindi ako sumagot. Pinatay ko ang makina. Lumingon ako sa kanya.

“Gusto kita,” sabi ko. Diretso. Walang paligoy-ligoy.

Napangiti siya. Yung ngiting alam ko. Yung ngiting nagsasabing, “Ah, ganun ba.”

“Dito?” tanong niya.

“Dito.”

“Ang init.”

“Mas iinit pa.”

Tumawa siya. Yung tawa na parang kampana. Yung tawa na laging nagpapatigil ng puso ko.

Inalis niya ang seatbelt. Umakyat siya sa tabi ko, sa driver’s seat, nakaupo sa kandungan ko. Ang bigat niya ay tama lang. Ang init ng katawan niya ay parang apoy na dumidikit sa akin.

“Bilis lang,” sabi ko. “Baka may dumaan.”

“Ganyan ka naman lagi,” sabi niya, habang hinihila ang shorts ko pababa. “Mabilisan. Parang high school.”

“Wala kang reklamo dati.”

“Wala naman ngayon.”

Bumaba siya. Yung ulo niya ay nasa pagitan ng hita ko. At doon nagsimula ang lahat.

Si Leah ay hindi lang magaling. Si Leah ay isang artista. Alam niya kung saan ilalagay ang dila. Alam niya kung gaano kalakas ang pagsipsip. Alam niya kung kailan titigil at kung kailan bibilis. Parang may sariling isip ang bibig niya. Parang alam ng labi niya ang gusto ng titi ko bago ko pa ito sabihin.

At yung titi ko. Sige, sabihin na natin. Hindi ako pinagpala ng Diyos ng napakalaki. Pitong pulgada lang. Half inch pa lang ang sobra. Hindi yung tipong mapapasigaw ang babae sa unang tingin. Pero ginagamit ko naman kung ano ang meron ako. At si Leah, hindi siya nagreklamo. Hindi kailanman.

“Ang sarap mo,” bulong ko, habang hinihila ko ang buhok niya.

Hindi siya sumagot. Bumilis lang siya.

Hindi ko alam kung gaano katagal. Basta ang tanda ko, may dumaan na traktor sa malayo, at napatigil kami. Tawa kami nang tawa. Parang mga batang nahuli sa kalokohan.

“Tuloy natin sa resort,” sabi niya, habang nag-aayos ng buhok.

“Tuloy.”

Dumiretso kami ng Hundred Islands. Isang oras pa. Yung resort ay maliit lang. Pamilya ang may-ari. Walang masyadong tao dahil weekdays. Dalawang kuwarto lang ang rentahan nila, at kami lang ang nandoon.

Pag-check in namin, agad kaming nag-ayos ng gamit at nag-swimming suit. Yung resort ay may maliit na beach, pero mas interesting ang may kuweba sa bandang kanan. Yung tipong kuweba na dadaanan mo lang pag low tide. May entrance na mababa, pero pag pasok mo loob, may silid na natural na gawa ng bato. Malamig ang tubig. Madilim. At walang tao.

Bandang alas tres ng hapon, pumunta kami doon. May ibang turista, tatlong babae na nagse-selfie. Naghintay kami. Nagkunwari kaming naglalangoy. Lumangoy kami palayo, naghintay na umalis sila.

Inabot ng trenta minutos.

Nung umalis na sila, kaming dalawa na lang. Ang kuweba ay tahimik. Ang tanging naririnig ay ang alon na pumapasok sa entrance at ang hininga namin.

“Ngayon,” sabi ko.

“Ngayon,” sabi niya.

Hinubad niya ang bikini top. Lumutang ito sa tubig. Hinubad ko ang swimming trunk ko. Lumutang din.

Doon, sa madilim na tubig ng kuweba, na may liwanag lang na pumapasok mula sa entrance, hinawakan ko siya. Yung katawan niya ay madulas dahil sa tubig-alat. Yung utong niya ay matigas laban sa palad ko. Yung hininga niya ay mabilis.

Pinasandal ko siya sa pader ng kuweba. Yung bato ay magaspang, pero may makinis na parte. Inangat ko ang isang hita niya. Pumasok ako.

Dahan-dahan sa una. Yung tubig ay nagsisilbing pampadulas. Yung lamig ay nagpapaigting ng sensasyon. Yung dilim ay nagtatago ng mukha namin, pero naririnig ko ang bawat ungol niya.

“Ang sarap,” bulong niya. “Ang sarap mo, Carp.”

Bumilis ako. Yung tunog ng katawan namin ay sumasabay sa alon. Yung pader ng kuweba ay sumasalo ng init namin. Yung tubig ay umaalon-alon sa galaw namin.

Hindi ko alam kung may dumating pang ibang tao. Hindi ko alam kung may nakarinig. Wala akong pakialam.

Doon, sa loob ng kuweba, sa tubig na maalat at malamig, sa dilim na walang katapusan, nawala ang lahat. Ang init ng condo. Ang problema sa trabaho. Ang pagod ng byahe.

Siya lang. Ako lang. At yung sandaling iyon na parang hindi na mauulit.