Fourteen Shadows One Grave

මම මතක් කරන්නේ එදා හවස අහස රතු වෙච්ච විදිය. කොහොමටත් අපේ ගෙදර ඉස්සරහ අහස හැමදාම රතු. හැබැයි එදා වගේ රතු වෙච්ච නෑ. ඒක මට තාම මතකයි. ඒ වගේම මට මතක් වෙනවා අම්මා එදා උදේ උයපු කරවල බැදුමේ ගද. ඒ ගද ගෙදර පුරාම පැතිරිලා තිබුණා. මම ඒ ගදට ආස නෑ. ඒත් එදා මම ඒ ගද ගැන හිතුවේ නෑ.

මම රුවිදු. මට වයස විසිතුනක්. මම ඉපදුනේ මේ ගෙදර. මේ ගෙදරින් ගියේ නෑ. කොහෙවත් ගියේ නෑ කියලා කියන්න පුළුවන්. ඉස්කෝලේ ගියා. ඒත් ඉස්කෝලේ ඉවර වුනාට පස්සේ මම මේ ගෙදරමයි. අම්මා කිව්වා "රුවිදු ඉන්නවා නම් ගෙදරම ඉන්න" කියලා. මම ඉන්නවා. ඒක තමයි මම දන්නා එකම දේ.

අපේ ගෙදර කුඩායි. ඒත් අවුරුදු විසිතුනක් මම මේ ගෙදර ඇතුළේ ජීවත් වුනා. බිත්තිවල පාට කහ. ඒ කහ පාට මට වෛරයි. ඒත් මම ඒක ගැන කවදාවත් කතා කරලා නෑ. අම්මා ඒ බිත්ති හැම අවුරුද්දකම අලුතෙන් ගානවා. එකම කහ පාට. මම ඒක දකිනකොට මගේ බඩේ අමුතු හැඟීමක් එනවා. ඒ හැඟීම මම දන්නේ නෑ. ඒත් ඒක තියෙනවා.

එදා උදේ මම ඇහැරුනේ හයට විතර. අම්මා එතකොටත් ඇහැරලා. ඇය හැමදාම මට කලින් ඇහැරෙනවා. ඒක ඇයගේ පුරුද්දක්. මම ඇහැරුනාම මම කරන්නේ මොනවද කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම නැගිට්ටා. මම කෑම කෑවා. මම ඇඳුම් ඇන්දා. ඒ ඔක්කොම මම කළේ හිතන්නේ නැතුව. ඒක මට පුරුදු වෙලා තිබුණා.

හවස් වෙනකොට ගෙදර ගොඩක් කට්ටිය එනවා කියලා අම්මා කිව්වා. මම ඇහුවේ නෑ කවුරුද එන්නේ කියලා. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ඇහුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම ඇහුවේ නෑ. මම කෑම කෑවා. මම බලාගෙන හිටියා.

පළවෙනි කට්ටිය ආවේ හතරට විතර. පොඩි නැන්දා. ඇය ආවේ ඇයගේ දුවලා දෙන්නත් එක්ක. තරුශි සහ චතුනි. තරුශි මට වඩා අවුරුද්දක් වැඩිමල්. චතුනි මට වඩා දෙකක් බාල. තරුශි සුදු. ඇයගේ සම දුඹුරු පාටට හුරු සුදු. චතුනි තලෙලු. ඇයගේ සම කළු පාටට හුරු තලෙලු. ඇයගේ ඇස් දෙක ලොකු. ඒ ඇස් දෙක මට දිහා බලනකොට මම බිම බලාගන්නවා.

"රුවිදු" පොඩි නැන්දා කිව්වා. "ඔයා ලොකු වෙලා නෑ. තාම පොඩි ළමයෙක් වගේ."

මම හිනා වුනා. මම මොනවද කියන්නේ. මම කිව්වේ නෑ. පොඩි නැන්දා හැමදාම එහෙම කියනවා. මම ඒකට පුරුදු වෙලා. ඒත් ඇය එහෙම කියනකොට මගේ ඇතුළේ මොනවා හරි ඇති වෙනවා. මම ඒකට නමක් දාන්නේ නෑ. මම ඒක එහෙමම තියනවා.

තරුශි මගේ ඇඳ මුල්ලේ ඉඳගත්තා. ඇය ඇයගේ කොණ්ඩය අතට අරගෙන කරකවනවා. ඒ කොණ්ඩය දිග. කළු. ඇය ඒක කරකවනකොට මම ඒක දිහා බලාගෙන හිටියා.

"රුවිදු" තරුශි කිව්වා. "ඔයාට යාළුවෝ නැද්ද?"

"නෑ" මම කිව්වා.

"ඇයි?"

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මොකද මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ. මට යාළුවෝ නෑ. මම කවදාවත් යාළුවෝ හදාගත්තේ නෑ. ඒක මට ඕන වුනේ නෑ. ඒත් තරුශි එහෙම ඇහුවාම මට දුකක් ආවා. ඒ දුක මම දැනගෙන හිටියේ නෑ.

චතුනි එතකොට කුස්සියේ ගියා. ඇය අම්මත් එක්ක කතා කරනවා. ඇයගේ හඬ උසයි. ඇය හිනා වෙනකොට ගෙදර පුරාම ඇහෙනවා. මම ඒ හිනාවට ආසයි. ඒත් මම ඒක කවදාවත් කිව්වේ නෑ.

දෙවෙනි කට්ටිය ආවේ පහට විතර. දෙවෙනි නැන්දා. දෙහිනි. ඇය ආවේ ඇයගේ දුව අවින්දි එක්ක. අවින්දි මහත. ඇය ඇවිදිනකොට බිම සෙලවෙනවා වගේ. ඇයගේ ඇඟේ මස් ගොඩක්. ඇය ඇතුල් වෙනකොට ගේ හිරුණා වගේ. ඇය මට දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම බරයි. මම ඒ බැල්ම දරාගන්න බැරුව බිම බැලුවා.

"රුවිදු" අවින්දි කිව්වා. ඇයගේ හඬ ගැඹුරුයි. "ඔයා තාම මෙහෙම පොඩිද?"

මම හිනා වුනා. මම මොනවද කියන්නේ. මම කිව්වේ නෑ.

දෙවෙනි නැන්දා අම්මත් එක්ක කුස්සියේ ගියා. එතකොට කුස්සියේ කට්ටිය වැඩි වුනා. හඬ වැඩි වුනා. ගෙදර පුරාම හඬ. මම ඒ හඬට පුරුදු වෙලා. ඒත් එදා ඒ හඬ වෙනස්. ඒ හඬ ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

අල්ලපු ගෙදර අම්මා ආවේ පහ හමාරට විතර. චුටි. ඇය වයස හැටදෙකක්. ඇය ඇයගේ දුව ආශා එක්ක ආවා. ආශා මට වඩා පහක් වැඩිමල්. ඇය ලස්සනයි. ඇයගේ කොණ්ඩය කළු. ඇයගේ ඇස් දෙක කළු. ඇය ඇතුල් වෙනකොට මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇය මට දිහා බැලුවේ නෑ. ඇය ඇයගේ අම්මත් එක්ක කුස්සියට ගියා.

"ආශා අක්කා" මම කිව්වා.

ඇය නැවතිලා මට දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මොකද?" ඇය කිව්වා.

"නෑ" මම කිව්වා. "කොහොමද?"

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. එච්චරයි. ඇය ගියා.

මම එතනම හිටියා. මම ඇය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇය කුස්සියේ ගියාට පස්සේ මම ඇයගේ පිටුපස දිහා බැලුවා. ඒ පිටුපස මට මතක් වුනා. මම ඒක මතක් කරන්නේ ඇයි කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක මතක් කළා. එච්චරයි.

පිටිපස්සේ ගෙදර අම්මා ආවේ හයට විතර. ටිරානි. ඇය තලෙලු මහත. ඇය ඇයගේ දුවලා දෙන්න එක්ක ආවා. මනුශි සහ අනුශි. මනුශි සුදු. උස. ඇයගේ කොණ්ඩය දිග. ඇය ඇතුල් වෙනකොට මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇය මට දිහා බැලුවේ නෑ. අනුශි කළු මහත. ඇයගේ සම කළු. ඇයගේ ඇඟේ මස් ගොඩක්. ඇය ඇතුල් වෙනකොට ගේ හිරුණා. ඇය මට දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම බරයි.

"රුවිදු" අනුශි කිව්වා. "ඔයා මෙහෙම නිකන් ඉන්නේ ඇයි?"

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

ඉස්සරහ ගෙදර අම්මා ආවේ හය හමාරට විතර. පියන්ති. ඇය තලෙලු මහත. ඇය ඇයගේ දුව ටාශානි එක්ක ආවා. ටාශානි කළු. ඇය වයස තිස්පහක්. ඇය මට වඩා බොහෝම වැඩිමල්. ඇය ඇතුල් වෙනකොට මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇය මට දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"රුවිදු" ටාශානි කිව්වා. ඇයගේ හඬ මිහිරියි. "ඔයා ලොකු වෙලා නෑ."

මම හිනා වුනා. මම මොනවද කියන්නේ.

දැන් ගෙදර පිරිලා. අම්මා. නංගී හසිනි. පොඩි නැන්දා රාජි. තරුශි. චතුනි. දෙවෙනි නැන්දා දෙහිනි. අවින්දි. අල්ලපු ගෙදර අම්මා චුටි. ආශා. පිටිපස්සේ ගෙදර අම්මා ටිරානි. මනුශි. අනුශි. ඉස්සරහ ගෙදර අම්මා පියන්ති. ටාශානි. එකතුව දාහතරක්. මම ඇතුළුව පහළොවක්. ඒත් මම ගණන් කරන්නේ නෑ. මම ගණන් කරන්නේ ඇයි.

මම එතනම හිටියා. මම බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම ආවේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා.

හසිනි මගේ නංගී. ඇය වයස විස්සක්. ඇය තලෙලු මහත. ඇය මට වඩා බාල. ඇය ඇතුල් වෙනකොට මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇය මට දිහා බැලුවේ නෑ. ඇය ඇයගේ කොණ්ඩය අතට අරගෙන කරකවනවා. ඒ කොණ්ඩය දිග. කළු. ඇය ඒක කරකවනකොට මම ඒක දිහා බලාගෙන හිටියා.

"අයියා" හසිනි කිව්වා. "ඔයා මෙහෙම නිකන් ඉන්නේ ඇයි?"

"නෑ" මම කිව්වා. "මම ඉන්නවා."

"ඉන්නවා කියන්නේ?"

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

අම්මා කුස්සියේ ඉඳන් කතා කරනවා. ඇයගේ හඬ උසයි. ඇය කෑම ගැන කතා කරනවා. ඇය මේ ගෙදර ලොකුම. ඇය තමයි තීරණ ගන්නේ. ඇය කියන දේ තමයි වෙන්නේ. මම ඒකට පුරුදු වෙලා. ඒත් එදා ඇයගේ හඬ වෙනස්. ඒ හඬ ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

මම කෑම කෑවා. මම කට්ටියත් එක්ක කෑවා. ඒත් මම කාගේවත් එක්ක කතා කළේ නෑ. මම බලාගෙන හිටියා. මම ඇහුම්කන් දුන්නා. ඇයි කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක කළා. එච්චරයි.

කෑම ඉවර වුනාට පස්සේ කට්ටිය ලොකු කාමරේට ගියා. මම ගියේ නෑ. මම කුස්සියේ හිටියා. මම බිත්තියට හේත්තු වෙලා හිටියා. ඒ බිත්තිය කහ. මම ඒ කහ දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ කහ මට වෛරයි. ඒත් මම ඒක ගැන කවදාවත් කතා කරලා නෑ.

එතකොට අම්මා ආවා. ඇය මගේ ඉස්සරහින් නැවතුනා. ඇය මට දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"රුවිදු" අම්මා කිව්වා. "ඔයා ලොකු කාමරේට යන්න."

"ඇයි?"

"යන්න" ඇය කිව්වා. "කට්ටිය ඔයාට කතා කරන්න ඕන."

මම ගියා. මම ලොකු කාමරේට ගියා. එතන කට්ටිය ඔක්කොම හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම එකතු වෙලා ඉන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. මම බලාගෙන හිටියා.

පොඩි නැන්දා මට දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. දෙවෙනි නැන්දා මට දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්මත් එහෙමම. අල්ලපු ගෙදර අම්මා මට දිහා බැලුවා. පිටිපස්සේ ගෙදර අම්මා මට දිහා බැලුවා. ඉස්සරහ ගෙදර අම්මා මට දිහා බැලුවා. ඔක්කොම මට දිහා බැලුවා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"රුවිදු" පොඩි නැන්දා කිව්වා. "අපි ඔයාට කතා කරන්න ඕන දෙයක් තියෙනවා."

"මොකද?"

"ඉඳගන්න" ඇය කිව්වා.

මම ඉඳගත්තා. මම බිම ඉඳගත්තා. මම බිම ඉඳගෙන කට්ටිය දිහා බැලුවා. ඇයි මම බිම ඉඳගත්තේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක කළා. එච්චරයි.

තරුශි මට දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. චතුනි මට දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්මත් එහෙමම. අවින්දි මට දිහා බැලුවා. ආශා මට දිහා බැලුවා. මනුශි මට දිහා බැලුවා. අනුශි මට දිහා බැලුවා. ටාශානි මට දිහා බැලුවා. හසිනි මට දිහා බැලුවා. ඔක්කොම මට දිහා බැලුවා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"අපි දන්නවා" දෙවෙනි නැන්දා කිව්වා. "ඔයා ගැන."

"මොකද?" මම කිව්වා.

"ඔයා හිතන දේවල්" ඇය කිව්වා. "ඔයා කරන දේවල්."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

"ඔයා හිතන්නේ අපි දන්නේ නෑ කියලද?" පොඩි නැන්දා කිව්වා.

මම උත්තර දුන්නේ නෑ.

"ඔයා රෑට කරන දේවල්" අල්ලපු ගෙදර අම්මා කිව්වා.

මම උත්තර දුන්නේ නෑ.

"ඔයා හිතන දේවල්" පිටිපස්සේ ගෙදර අම්මා කිව්වා.

මම උත්තර දුන්නේ නෑ.

"ඔයාට හොඳටම දැනගන්න ඕන" ඉස්සරහ ගෙදර අම්මා කිව්වා.

මම උත්තර දුන්නේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, අපි ඔයාට කියන්න ඕන දෙයක් තියෙනවා. ඒත් අපි ඒක කියන්නේ නෑ. අපි ඒක කරන්නේ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මොකද කරන්නේ?" මම කිව්වා.

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"ඔයා දැනගන්නවා" ඇය කිව්වා.

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ.

එතකොට කට්ටිය ඔක්කොම හිනා වුනා. ඒ හිනාව එකම වගේ. ඒත් ඒ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම හිනා වෙන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

"ඇයි?"

"ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන" ඇය කිව්වා.

"මොකට?"

"ඔයා දැනගන්නවා" ඇය කිව්වා.

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

අම්මා මගේ ඉස්සරහින් නැවතුනා. ඇය මට දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"රුවිදු" ඇය කිව්වා. "ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන."

"මොකට?" මම කිව්වා.

ඇය හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"ඔයා දැනගන්නවා" ඇය කිව්වා.

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම දන්නේ නෑ" මම කිව්වා.

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"ඔයා දැනගන්නවා" ඇය කිව්වා. "ඔයා හොඳටම දැනගන්නවා."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මොකද කරන්න ඕන?" මම කිව්වා.

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"ඔයා දැනගන්නවා" ඇය කිව්වා. "ඔයා හොඳටම දැනගන්නවා."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම ඉන්නවා" මම කිව්වා.

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා.

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

ඒත් මම දැන් හිතනවා එදා මම ඒක ගැන හිතුවා නම් මොනවා හරි වෙනස් වෙන්න තිබුණද කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.

කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ බැල්ම ඔක්කොම එකම වගේ. ඒත් ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

එතකොට අම්මා කිව්වා. "රුවිදු, ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා දැනගන්නවා මොකද කරන්න ඕන කියලා. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ. ඔයාට වෙන කොහෙවත් යන්න බෑ. ඔයාට මෙහෙ ඉන්න ඕන. ඔයා අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්න ඕන. ඔයා අපිට උදව් කරන්නේ නැත්නම් ඔයාට මෙහෙ ඉන්න බෑ."

මම ඇය දිහා බැලුවා. ඇයගේ බැල්ම දැඩියි. ඒ බැල්ම ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. මම ඒක දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඒත් මම ඒක දැනගෙන හිටියා.

"මම උදව් කරන්නම්" මම කිව්වා. "මම ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්. මම ඔයාලා කියන දේ ඔක්කොම කරන්නම්. මම ඔයාලාට උදව් කරන්නම්."

අම්මා හිනා වුනා. ඇයගේ හිනාව ඇතුළේ මොනවා හරි තිබුණා. ඒ හිනාව මම කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ. ඒ හිනාව අලුත්. ඒ හිනාව මට බය හිතුනා.

"හොඳයි" ඇය කිව්වා. "එහෙනම් ඔයා අද රෑට අපිත් එක්ක ඉන්න ඕන."

මම උත්තර දුන්නේ නෑ. මම මොනවද කියන්නේ. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ.

මම බිම ඉඳගෙන හිටියා. මම කට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇයි මේ කට්ටිය ඔක්කොම මට දිහා බලන්නේ කියලා මම හිතුවේ නෑ. මම ඒක ගැන හිතුවේ නෑ. මම එතන හිටියා. එච්චරයි.