Velvet Inferno

ไอ้เรื่องที่ฉันจะเล่าให้ฟังนี่ มันเริ่มจากความผิดพลาดของกล้องวงจรปิดตัวหนึ่ง กล้องตัวนั้นติดอยู่ที่มุมเพดานร้านกาแฟชื่อ เดอะ เบอร์นต์ อีเกิ้ล ตรงถนนสุขุมวิทซอยสิบเอ็ด มันเอียงลงมาสี่สิบห้าองศา และในวันที่ฝนตกหนักที่สุดของเดือนกันยายน มันบันทึกภาพผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าร้านโดยไม่รู้ตัว

ผู้หญิงคนนั้นชื่อมีนา อายุยี่สิบเก้า เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกจนแนบเนื้อ กางเกงยีนส์สีดำที่เปียกจนถึงเข่า และรองเท้าผ้าใบสีเทาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำโคลนจากถนน เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นมาสี่นาทีแล้ว มองเข้าไปในร้านที่มีคนนั่งเต็มทุกโต๊ะ

ฝนตกหนักจนมองไม่เห็นอีกฝั่งถนน

มีนากำลังตัดสินใจว่าจะวิ่งฝ่าฝนกลับไปขึ้นรถเมล์ หรือจะยอมเปียกแล้วเข้าไปสั่งกาแฟสักแก้ว เธอไม่มีร่ม ไม่มีเสื้อกันฝน และโทรศัพท์แบตเหลือสิบสองเปอร์เซ็นต์

ประตูร้านเปิดออก

ผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมร่มสีดำ เขาไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ยื่นร่มให้เธอแล้วหันหลังกลับเข้าไปในร้าน

มีนามองตามหลังเขา แขนเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของเขาม้วนขึ้นถึงข้อศอก เธอเห็นรอยสักเล็กๆ ที่ข้อมือซ้าย เป็นรูปอะไรสักอย่างที่ดูเหมือนนกกำลังบิน

เธอไม่ทันได้เห็นหน้าชัดๆ

มีนาถือร่มคันนั้นยืนอยู่หน้าประตูอีกสามสิบวินาที แล้วตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป

ข้างในร้านอากาศเย็นจนเธอขนลุก กลิ่นกาแฟคั่วผสมกับกลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยมาปะทะหน้า เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ดังมาจากลำโพงที่ซ่อนอยู่ somewhere ในเพดาน มีนากวาดตามองหาผู้ชายคนนั้น แต่เขาไม่ใช่คนที่เธอเห็น

เขาเป็นผู้ชายที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ บาร์ริสต้าที่กำลังเช็ดแก้วด้วยผ้าสีขาว

"รับอะไรดีครับ" เขาถามโดยไม่เงยหน้า

"ฉัน... ใครเป็นเจ้าของร่มคันนี้คะ" มีนาถาม

บาร์ริสต้าเงยหน้าขึ้น เขาอายุประมาณสามสิบ ไว้หนวดเคราเล็กน้อย สวมแว่นตากลมสีทอง

"ร่มคันไหนครับ"

"ร่มสีดำที่ผู้ชายคนหนึ่งเพิ่งเอามาให้ฉัน"

บาร์ริสต้ายิ้มมุมปาก "อ๋อ คุณหมายถึงคุณคินครับ เขาเพิ่งออกไป"

มีนาหันไปมองประตู

"เขาไปไหนคะ"

"ไม่รู้ครับ" บาร์ริสต้าวางแก้วลง "แต่ปกติเขาจะมานั่งตรงนั้น" เขาชี้ไปที่โต๊ะมุมใกล้หน้าต่าง "ทุกวัน ตั้งแต่บ่ายสามถึงหกโมงเย็น"

มีนามองไปที่โต๊ะนั้น มันว่างเปล่า มีเพียงแก้วกาแฟที่ยังไม่ถูกเก็บและหนังสือที่วางคว่ำหน้าไว้

"เขาทำงานอะไรคะ"

บาร์ริสต้าหัวเราะเบาๆ "คุณถามคำถามเยอะจังเลยนะครับ"

"ขอโทษค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ" เขาหยิบแก้วใหม่มาเช็ดต่อ "คุณคินเป็นนักเขียนครับ เขาเขียนนิยาย ไม่ค่อยดังเท่าไหร่ แต่ก็มีแฟนๆ อยู่บ้าง"

มีนาพยักหน้า เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงสนใจผู้ชายที่แค่ยื่นร่มให้เธอแล้วเดินจากไป แต่บางอย่างในท่าทางของเขา ท่าทางที่ไม่ได้คาดหวังอะไรตอบแทน ทำให้เธอค้างอยู่ในหัว

เธอสั่งลาเต้ร้อน แล้วนั่งลงที่โต๊ะว่างตรงข้ามกับโต๊ะที่บาร์ริสต้าชี้

ฝนยังตกอยู่ข้างนอก

มีนาจิบกาแฟ มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก เธอดูเหนื่อย ผมเปียก หน้าจืด

เธอเปิดโทรศัพท์ แบตเหลือเก้าเปอร์เซ็นต์

มีข้อความจากเจ้านายสามข้อความ จากเพื่อนหนึ่งข้อความ และจากแม่หนึ่งข้อความ

เธอปิดหน้าจอ

วันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุดในรอบหลายเดือน เธอเพิ่งถูกปฏิเสธข้อเสนอโปรเจกต์ที่เธอทำมาสองเดือน ลูกค้าบอกว่างานของเธอ "ไม่ตอบโจทย์" ทั้งที่เธอทำตามบรีฟทุกอย่าง เจ้านายบอกให้เธอ "ทำใจ" แล้วเริ่มใหม่

มีนาอยากกรีดร้อง

แต่เธอนั่งเงียบๆ ในร้านกาแฟ จิบลาเต้ร้อน มองฝนตก

ผ่านไปยี่สิบนาที ประตูร้านเปิดอีกครั้ง

ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามา ตัวเปียกตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาไม่มีร่ม เพราะร่มของเขาอยู่กับมีนา

เขาเดินตรงไปที่โต๊ะมุม หยิบหนังสือขึ้นมา แล้วหันหลังจะเดินออกไป

"เดี๋ยวค่ะ" มีนาเรียก

เขาหยุด

หันมา

มีนายกมือขึ้น เป็นสัญญาณให้เขามาที่โต๊ะเธอ

เขาเดินมา

ตอนนี้มีนาเห็นหน้าเขาชัดๆ

เขาไม่ได้หล่อแบบดารา แต่มีอะไรบางอย่างในใบหน้าของเขา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา กรามคม ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยเหมือนกำลังกลั้นยิ้มหรือกลั้นคำพูด ผมเปียกยุ่ง แต่ก็ยังดูดี

"ร่มของคุณ" มีนายื่นร่มให้

เขามองร่ม แล้วมองเธอ

"คุณเก็บไว้เถอะครับ" เขาพูด "ฝนยังไม่หยุด"

"แต่คุณเปียกหมดแล้ว"

"ผมชินแล้วครับ"

มีนาขมวดคิ้ว "คุณไม่กลัวเป็นหวัดเหรอ"

"ไม่ครับ" เขายิ้มมุมปาก "ผมไม่ค่อยป่วย"

"คุณชื่อคินใช่ไหม"

เขาพยักหน้า

"ฉันชื่อมีนา"

"ยินดีที่รู้จักครับ" คินพูด แล้วหันหลังจะเดินจากไปอีกครั้ง

"คุณนั่งก่อนได้ไหม" มีนาพูดเร็วๆ "ฉันอยากเลี้ยงกาแฟคุณ เป็นการขอบคุณ"

คินหยุดอีกครั้ง เขาหันมามองเธอ

มีนารู้สึกว่าสายตาของเขากำลังอ่านเธอ ไม่ใช่แค่มอง แต่กำลังอ่าน กำลังวิเคราะห์ กำลังพยายามเข้าใจอะไรบางอย่าง

"ได้ครับ" เขาพูดในที่สุด

เขานั่งลงตรงข้ามกับเธอ

มีนาเรียกบริกรมาสั่งกาแฟให้เขา เอสเปรสโซ่สองช็อต ไม่ใส่น้ำตาล

"คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบเอสเปรสโซ่" คินถาม

"ฉันเดา" มีนาตอบ "คุณดูเป็นคนประเภทนั้น"

"ประเภทไหน"

"ประเภทที่ชอบอะไรเข้มๆ ไม่ต้องปรุงแต่ง"

คินมองเธอนิ่งๆ อยู่สามวินาที

"คุณคิดว่าคุณอ่านคนเก่งเหรอครับ"

"ไม่รู้สิ" มีนายักไหล่ "บางทีก็เก่ง บางทีก็พลาด"

"แล้วคุณอ่านผมว่ายังไง"

มีนาเอียงคอ มองเขา

"คุณเป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียว แต่ไม่ชอบเหงา คุณเป็นคนที่คิดมาก แต่พยายามทำตัวสบายๆ คุณเป็นคนที่..."

"พอแล้วครับ" คินยกมือขึ้น

มีนาหัวเราะ "ทำไมล่ะ"

"คุณอ่านผมถูกเกินไป"

"แล้วมันแย่ตรงไหน"

"มันน่าตกใจ" คินพูด "ผมไม่เคยเจอใครที่อ่านผมได้แม่นขนาดนี้ภายในห้านาที"

"ฉันอาจจะแค่เดาโชคดี"

"ไม่ครับ" คินส่ายหน้า "คุณไม่ได้เดา"

มีนารู้สึกว่าหัวใจเธอเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะเขาเป็นผู้ชายที่หล่อ หรือเพราะสถานการณ์โรแมนติก แต่เป็นเพราะเขาเห็นเธอ เขาเห็นว่าเธอกำลังทำอะไร และเขาไม่กลัวที่จะพูดมันออกมา

"คุณเป็นนักเขียนใช่ไหม" มีนาถาม

"ครับ"

"เขียนอะไร"

"นิยาย"

"แนวไหน"

"แล้วแต่เรื่อง" คินพูด "แต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับคนที่พยายามหาคำตอบให้กับคำถามที่ไม่มีคำตอบ"

"ฟังดูเศร้าจัง"

"ไม่เศร้าครับ" คินยิ้ม "แค่จริง"

มีนาจิบกาแฟ

ฝนข้างนอกเริ่มเบาลง

"คุณทำงานอะไร" คินถาม

"ฉันทำงานโฆษณา"

"ชอบไหม"

มีนาชะงัก

ไม่มีใครเคยถามเธอแบบนี้ ไม่มีใครเคยถามว่าเธอ "ชอบ" งานของเธอหรือเปล่า ทุกคนถามแค่ว่าทำงานที่ไหน ตำแหน่งอะไร เงินเดือนเท่าไหร่

"ไม่รู้สิ" มีนาตอบตามจริง "บางวันก็ชอบ บางวันก็เกลียด"

"วันนี้ล่ะ"

"วันนี้..." มีนาหยุดคิด "วันนี้เกลียด"

คินพยักหน้า เขาไม่ถามต่อ ไม่พยายามปลอบ ไม่พยายามให้คำแนะนำ

เขาแค่นั่งอยู่ตรงนั้น จิบกาแฟของเขา

มีนารู้สึกแปลกๆ

ผู้ชายคนนี้ไม่พยายามทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ไม่พยายามเปลี่ยนเรื่อง ไม่พยายามพูดอะไรเพื่อเติมเต็มความเงียบ

เขาแค่... อยู่

และความเงียบนั้นก็ไม่น่าอึดอัด

"คุณเคยรู้สึกไหม" มีนาพูดขึ้น "ว่าเราทำอะไรอยู่ทุกวัน แต่ไม่รู้ว่าทำไปทำไม"

คินมองเธอ

"เคยครับ"

"แล้วคุณทำยังไง"

"ผมเขียน"

"เขียนแล้วมันช่วยได้เหรอ"

"ไม่ครับ" คินพูด "แต่มันทำให้ผมเข้าใจว่าทำไมผมถึงรู้สึกแบบนั้น"

มีนาหัวเราะเบาๆ "คุณตอบคำถามด้วยปริศนาตลอดเลยนะ"

"ขอโทษครับ" คินยิ้ม "เป็นนิสัย"

"ไม่ต้องขอโทษ" มีนาพูด "ฉันชอบ"

คำพูดนั้นลอยออกไปก่อนที่เธอจะทันคิด

มีนารู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนขึ้น

คินมองเธอ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขากว้างขึ้นเล็กน้อย

"ฉันหมายถึง..." มีนาพยายามแก้ตัว "ฉันชอบวิธีที่คุณพูด ฉันชอบที่คุณไม่พยายามทำให้ทุกอย่างง่ายเกินไป"

"ผมเข้าใจครับ"

"คุณเข้าใจอะไร"

"ผมเข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร"

มีนามองเขา

เขามองเธอ

และในช่วงเวลานั้น มีนารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา บางอย่างที่เธออธิบายไม่ถูก บางอย่างที่เหมือนไฟฟ้าสถิตในอากาศก่อนพายุจะมา

เธอไม่เชื่อในรักแรกพบ

เธอเคยคิดว่ามันเป็นเรื่องเหลวไหล เป็นสิ่งที่คนคิดขึ้นมาเพื่อทำให้ชีวิตดูโรแมนติกกว่าที่เป็นจริง

แต่ตอนนี้ เธอไม่แน่ใจแล้ว

"ฉันต้องไปแล้ว" คินพูด เขาลุกขึ้นยืน

มีนารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหลุดหายไป

"คุณจะกลับมาอีกไหม" เธอถาม

"ผมมาทุกวันครับ"

"พรุ่งนี้ล่ะ"

คินมองเธอ

"พรุ่งนี้ผมจะมา"

"กี่โมง"

"บ่ายสาม"

มีนาพยักหน้า

คินหันหลังเดินไปที่ประตู

"คิน" มีนาเรียก

เขาหยุด หันมา

"ร่มของคุณ" มีนายื่นร่มให้

คินมองร่ม แล้วมองเธอ

"คุณเก็บไว้เถอะครับ" เขาพูด "เผื่อพรุ่งนี้ฝนตกอีก"

แล้วเขาก็เดินออกไป

มีนานั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะ มองร่มสีดำในมือ

เธอไม่รู้ว่าทำไมหัวใจเธอถึงเต้นแรงขนาดนี้

เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงยิ้มอยู่คนเดียว

เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกว่าชีวิตเธอกำลังจะเปลี่ยนไป

แต่เธอรู้ว่าพรุ่งนี้ บ่ายสามโมง เธอจะมาที่นี่

และเธอจะรอเขา

---

คืนนั้นมีนากลับบ้าน อาบน้ำ เปลี่ยนชุด นั่งลงที่โต๊ะทำงาน เปิดแล็ปท็อป

เธอควรจะทำงาน เธอควรจะเริ่มโปรเจกต์ใหม่ เธอควรจะทำอะไรที่เป็นประโยชน์

แต่เธอกลับเปิดกูเกิล

พิมพ์คำว่า "คิน นักเขียน"

ผลลัพธ์ขึ้นมาสามแสนเจ็ดหมื่นรายการ

มีนามองหาชื่อที่ตรงกัน

เจอผู้ใช้ทวิตเตอร์ชื่อ @kinwrites มีผู้ติดตามสองหมื่นสามพันคน

bio เขียนว่า: "นักเขียน ผู้ไม่เชื่อในรักแรกพบ แต่เชื่อในรักครั้งสุดท้าย"

มีนาหัวเราะ

เธอเลื่อนดูทวีตของเขา

ส่วนใหญ่เป็นข้อความสั้นๆ เกี่ยวกับชีวิต ความรัก การเขียน

บางอันก็ตลก บางอันก็เศร้า บางอันก็ทำให้เธอต้องหยุดคิด

มีนาเลื่อนไปเรื่อยๆ จนเจอทวีตหนึ่งที่โพสต์เมื่อสามเดือนก่อน

"มีคนถามผมว่าทำไมผมถึงเขียนเรื่องเกี่ยวกับความรัก ทั้งที่ผมไม่เชื่อในความรัก ผมตอบไปว่า เพราะผมกำลังพยายามหาคำตอบว่าทำไมผมถึงไม่เชื่อ"

มีนาจ้องข้อความนั้นนาน

เธอปิดแล็ปท็อป

นอนลงบนเตียง

มองเพดาน

และคิดถึงผู้ชายที่ยื่นร่มให้เธอ

---

วันรุ่งขึ้นมีนามาถึงร้านตอนบ่ายสองโมงสี่สิบห้า

เธอมาถึงก่อนเวลา

เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรีบ เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงตื่นเต้น เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเลือกเสื้อสามตัวก่อนออกจากบ้าน

เธอนั่งลงที่โต๊ะเดิม สั่งลาเต้ร้อน

รอ

บ่ายสามโมง

คินไม่มา

บ่ายสามโมงสิบห้า

คินไม่มา

บ่ายสามโมงสามสิบ

มีนาเริ่มกังวล

เธอเปิดโทรศัพท์ เปิดทวิตเตอร์ของเขา

ทวีตล่าสุดเมื่อสองชั่วโมงก่อน: "วันนี้รู้สึกไม่อยากออกจากบ้าน"

มีนาอ่านข้อความนั้นซ้ำสามครั้ง

เธอควรจะกลับบ้าน เธอควรจะยอมรับว่ามันเป็นแค่ความบังเอิญ เธอควรจะลืมผู้ชายคนนี้

แต่เธอยังนั่งอยู่ตรงนั้น

บ่ายสี่โมง

ประตูร้านเปิด

คินเดินเข้ามา

เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์สีเข้ม ผมเปียกเล็กน้อยเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

เขาเห็นมีนา

เขาหยุด

มีนายกมือขึ้นโบกเบาๆ

คินเดินมาที่โต๊ะเธอ

"คุณมาทำไม" เขาถาม

"ฉันบอกแล้วว่าให้เลี้ยงกาแฟ"

"เมื่อวานคุณเลี้ยงไปแล้ว"

"วันนี้เลี้ยงอีกได้ไหม"

คินมองเธอ

"คุณไม่ต้องรอผมก็ได้นะครับ"

"ฉันรู้" มีนาพูด "แต่ฉันอยากรอ"

คินถอนหายใจ เขานั่งลงตรงข้ามกับเธอ

"ทำไม"

"ไม่รู้สิ" มีนายักไหล่ "ฉันแค่อยากรู้จักคุณมากขึ้น"

"ทำไม"

"คุณถามคำถามเยอะจัง"

"ผมเป็นนักเขียน" คินพูด "ผมชอบถาม"

มีนาหัวเราะ

"เอาล่ะ" เธอพูด "ฉันอยากรู้จักคุณมากขึ้น เพราะฉันรู้สึกว่าคุณเป็นคนที่น่าสนใจ เพราะฉันรู้สึกว่าคุณเห็นอะไรในตัวฉันที่คนอื่นไม่เห็น เพราะฉัน..."

เธอหยุด

"เพราะฉันอยากเจอคุณอีก"

คินมองเธอนิ่งๆ

"คุณพูดตรงจัง"

"ฉันเป็นคนพูดตรง"

"ผมรู้" คินพูด "ผมเห็นตั้งแต่เมื่อวาน"

"แล้วคุณล่ะ"

"ผมเป็นยังไง"

"คุณเป็นคนที่ปิดตัวเอง" มีนาพูด "คุณเป็นคนที่กลัวอะไรบางอย่าง แต่ฉันไม่รู้ว่าคุณกลัวอะไร"

คินไม่ตอบ

เขาเรียกบริกรมาสั่งกาแฟ เอสเปรสโซ่สองช็อตเหมือนเดิม

"คุณจำได้เหรอว่าฉันสั่งอะไร" มีนาถาม

"ผมจำได้"

"ทำไม"

"ผมจำรายละเอียด" คินพูด "มันเป็นส่วนหนึ่งของงานผม"

"หรือเป็นเพราะคุณสนใจฉัน"

คินมองเธอ

"คุณคิดยังไง"

"ฉันคิดว่าคุณสนใจฉัน" มีนาพูด "ไม่งั้นคุณไม่กลับมาหรอก"

"ผมมาที่นี่ทุกวันอยู่แล้ว"

"แต่คุณมาวันนี้" มีนาพูด "ทั้งที่คุณทวีตว่าอยากอยู่บ้าน"

คินชะงัก

"คุณตามผม"

"ฉันแค่เปิดทวิตเตอร์คุณ"

"นั่นแหละที่ผมหมายถึง"

มีนายิ้ม

"ฉันอยากรู้จักคุณ" เธอพูด "มันผิดเหรอ"

คินถอนหายใจ เขาจิบกาแฟ

"ไม่ผิดครับ" เขาพูด "แค่... ผมไม่ค่อยชิน"

"ไม่ชินกับอะไร"

"ไม่ชินกับคนที่สนใจผม"

มีนามองเขา

"คุณเป็นนักเขียนที่มีแฟนสองหมื่นกว่าคน"

"แฟนในทวิตเตอร์ไม่เหมือนแฟนในชีวิตจริง"

"คุณหมายความว่าไง"

คินวางแก้วลง

"คนที่อ่านงานผม พวกเขารู้จักผมผ่านตัวหนังสือ พวกเขารู้จักความคิดของผม แต่พวกเขาไม่รู้จักตัวตนของผม พวกเขาไม่รู้ว่าผมเป็นคนยังไงในชีวิตจริง ผมเป็นคนที่..."

เขาเงียบ

"เป็นคนที่อะไร" มีนาถาม

"เป็นคนที่ค่อนข้างน่าเบื่อ" คินพูด "ผมชอบอยู่คนเดียว ผมไม่เก่งเรื่องสังคม ผมไม่รู้จะพูดอะไรเวลาคนอื่นคุยเรื่องทั่วไป ผมชอบคิดมากกว่าพูด"

"ฉันไม่คิดว่าคุณน่าเบื่อ"

"คุณเพิ่งรู้จักผม"

"ฉันรู้สึกว่าฉันรู้จักคุณ" มีนาพูด "ฉันรู้สึกว่าฉันรู้จักคุณมานานแล้ว"

คินมองเธอ

มีนารู้สึกว่าสายตาของเขาเปลี่ยนไป มันอ่อนลง มีอะไรบางอย่างที่เหมือนความประหลาดใจ และในเวลาเดียวกันก็เหมือนความกลัว

"คุณไม่ควรพูดแบบนั้น" เขาพูด

"ทำไม"

"เพราะมันทำให้ผมรู้สึก..."

"รู้สึกอะไร"

คินไม่ตอบ เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง

ฝนเริ่มตกอีกครั้ง

"ผมต้องไปแล้ว" เขาพูด

"คุณเพิ่งมา"

"ผมมีงานต้องทำ"

"งานอะไร"

"เขียน"

"เขียนอะไร"

"เรื่องที่ผมกำลังเขียนอยู่"

"เกี่ยวกับอะไร"

คินหันมามองเธอ

"เกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่ง" เขาพูด "ผู้หญิงที่กล้าเกินไป"

แล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไป

มีนานั่งอยู่คนเดียว

มองประตูที่ปิดลง

มองฝนที่ตกหนักขึ้น

มองร่มสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะ

เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง

เธอไม่รู้ว่าเขาหนีน่ะหรือกำลังเล่นเกม

แต่เธอรู้ว่าเธอจะกลับมาอีก

และเธอรู้ว่าเขา也会กลับมา

---

สามวันต่อมา

มีนาไม่ได้ไปที่ร้านกาแฟ

เธอตัดสินใจว่าจะไม่ไป เธอจะไม่วิ่งตามผู้ชายที่หนีเธอ เธอจะไม่เป็นคนที่พยายามเกินไป

เธอทำงานอยู่ที่ออฟฟิศจนถึงสองทุ่ม

กลับบ้าน

อาบน้ำ

นอน

แต่ตอนเที่ยงคืน เธอตื่นขึ้นมา

เธอเปิดโทรศัพท์

เปิดทวิตเตอร์ของคิน

ทวีตใหม่เมื่อสองชั่วโมงก่อน: "บางคนเข้ามาในชีวิตเราแค่เพื่อสอนให้เรารู้จักตัวเอง แล้วก็จากไป"

มีนาอ่านข้อความนั้นซ้ำหลายครั้ง

เธอไม่แน่ใจว่ามันหมายถึงเธอหรือเปล่า

เธอไม่แน่ใจว่ามันเป็นแค่ข้อความทั่วไปหรือเป็นข้อความที่ส่งถึงเธอ

แต่เธอรู้ว่าเธอต้องไป

---

วันรุ่งขึ้น มีนามาถึงร้านตอนบ่ายสามโมงตรง

คินนั่งอยู่ที่โต๊ะมุม

เขากำลังเขียนอะไรบางอย่างในสมุด

มีนายืนอยู่หน้าประตู

คินเงยหน้าขึ้น

เห็นเธอ

เขาวางปากกา

มีนาเดินไปที่โต๊ะเขา

"ฉันมาช้าไปไหม" เธอถาม

"ไม่ครับ" คินพูด "ผมเพิ่งมา"

มีนานั่งลงตรงข้ามกับเขา

"คุณเขียนอะไรอยู่"

"เรื่องสั้น"

"เกี่ยวกับอะไร"

"เกี่ยวกับผู้หญิงที่กล้าเกินไป"

มีนามองเขา

"คุณเขียนเกี่ยวกับฉัน"

"ไม่ครับ" คินพูด "ผมเขียนเกี่ยวกับตัวละครที่ผมสร้างขึ้น"

"แต่คุณได้แรงบันดาลใจจากฉัน"

คินไม่ตอบ

"ทำไมคุณถึงหนีฉัน" มีนาถาม

"ผมไม่ได้หนี"

"คุณหนี" มีนาพูด "คุณหนีทุกครั้งที่ฉันพยายามเข้าใกล้"

คินถอนหายใจ

"ผมไม่เก่งเรื่องความสัมพันธ์"

"ฉันไม่ได้ขอให้คุณเก่ง" มีนาพูด "ฉันแค่ขอให้คุณอยู่"

คินมองเธอ

"ผมอยู่ไม่ได้"

"ทำไม"

"เพราะผม..."

เขาเงียบ

"เพราะผมกลัว"

"กลัวอะไร"

คินมองลงที่สมุดของเขา

"กลัวว่าถ้าผมอยู่ ผมจะทำร้ายคุณ"

มีนาชะงัก

"ทำร้ายฉันยังไง"

"ผมไม่รู้" คินพูด "ผมแค่รู้ว่าผมไม่ใช่คนดี ผมมีอดีต ผมมีปัญหา ผมมี..."

"ทุกคนมีอดีต" มีนาพูด "ทุกคนมีปัญหา"

"แต่ปัญหาของผม..."

"ปัญหาของคุณคืออะไร"

คินเงยหน้าขึ้นมองเธอ

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่ทำให้มีนารู้สึกเจ็บ

"ผมเคยทำร้ายคนที่ผมรัก" เขาพูด "ผมเคยทำร้ายคนที่ไว้ใจผม"

มีนาไม่พูด

"ผมไม่ควรเข้าใกล้คุณ" คินพูด "ผมควรปล่อยให้คุณไป"

"แต่คุณก็ยังมาที่นี่"

"ครับ"

"ทำไม"

"เพราะผม..." คินหยุด "เพราะผมอยากเห็นคุณ"

มีนารู้สึกว่าหัวใจเธอเต้นแรง

"คุณอยากเห็นฉัน"

"ครับ"

"ทำไม"

"ผมไม่รู้" คินพูด "ผมแค่รู้ว่าทุกวันผมอยากเห็นคุณ ผมอยากได้ยินเสียงคุณ ผมอยากรู้ว่าคุณเป็นยังไง"

มีนามองเขา

"คุณกำลังบอกว่าคุณชอบฉัน"

"ผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าชอบหรือเปล่า" คินพูด "ผมแค่รู้ว่าผมรู้สึกอะไรบางอย่างกับคุณ บางอย่างที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน"

มีนายิ้ม

"ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน"

คินมองเธอ

"คุณไม่ควรรู้สึกแบบนั้น"

"ทำไม"

"เพราะผมไม่ดีพอสำหรับคุณ"

"คุณเป็นคนกำหนดเหรอว่าอะไรดีพอสำหรับฉัน"

คินไม่ตอบ

มีนาเอื้อมมือไปวางบนมือเขา

มือของเขาเย็น

"ฉันไม่รู้ว่าคุณเคยทำอะไรในอดีต" มีนาพูด "ฉันไม่รู้ว่าคุณมีปัญหาอะไร แต่ฉันรู้ว่าฉันอยากรู้จักคุณ ฉันอยากเข้าใจคุณ ฉันอยาก..."

เธอหยุด

"ฉันอยากอยู่กับคุณ"

คินมองมือเธอที่วางบนมือเขา

เขาดึงมือกลับ

"ผมทำไม่ได้"

"ทำไม"

"เพราะผมกลัว"

"กลัวอะไร"

"กลัวว่าผมจะทำร้ายคุณ" คินพูด "กลัวว่าผมจะเป็นเหมือนเดิม กลัวว่าผมจะ..."

"คุณจะอะไร"

คินเงยหน้าขึ้นมองเธอ

"กลัวว่าผมจะรักคุณ" เขาพูด "และกลัวว่าผมจะทำลายคุณ"

มีนามองเขา

เธอไม่กลัว

เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอไม่กลัว แต่เธอไม่กลัว

"ฉันไม่กลัว" เธอพูด

"คุณควรกลัว"

"แต่ฉันไม่"

คินมองเธอนาน

แล้วเขาก็ยิ้ม

ยิ้มแรกที่ดูจริงใจ

"คุณเป็นคนที่แปลกมาก" เขาพูด

"แปลกยังไง"

"แปลกที่กล้า" คินพูด "กล้าเข้าใกล้คนอย่างผม"

"คุณไม่ใช่สัตว์ประหลาด"

"ผมอาจจะเป็น"

"ถ้าคุณเป็นสัตว์ประหลาด ฉันก็เป็นสัตว์ประหลาดด้วย"

คินหัวเราะ

เสียงหัวเราะของเขาทำให้มีนารู้สึกอบอุ่น

"คุณบ้าไปแล้ว" เขาพูด

"ฉันรู้" มีนายิ้ม "แต่ฉันมีความสุขที่ได้บ้า"

คินมองเธอ

แล้วเขาก็เอื้อมมือมาจับมือเธอ

มือของเขาเย็น แต่สัมผัสของเขาอบอุ่น

"มีนา" เขาพูด

"หืม"

"ผมไม่สัญญาว่าผมจะดีพร้อม" เขาพูด "ผมไม่สัญญาว่าผมจะไม่ทำผิด แต่ผมสัญญาว่าผมจะพยายาม"

มีนาบีบมือเขา

"แค่นั้นก็พอ"

ฝนข้างนอกหยุดตกแล้ว

แดดเริ่มส่องผ่านหน้าต่าง

มีนามองคิน

คินมองมีนา

และทั้งสองก็รู้ว่าไม่มีอะไรจะเหมือนเดิมอีกต่อไป

---

หนึ่งเดือนต่อมา

มีนาย้ายมาอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ของคิน

มันเร็วเกินไป ทั้งคู่รู้ แต่มันก็เกิดขึ้น

คินเป็นคนที่อยู่ยาก เขาชอบเงียบ ชอบอยู่คนเดียว ชอบตื่นกลางดึกมาเขียน

มีนาเป็นคนที่อยู่ยากไม่แพ้กัน เธอชอบพูด ชอบเข้าสังคม ชอบให้ความสนใจ

พวกเขาทะเลาะกันเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทุกวัน

เรื่องจานที่ไม่ได้ล้าง

เรื่องเสียงเพลงที่ดังเกินไป

เรื่องเวลาเข้านอน

แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะ ทุกครั้งที่ตะโกนใส่กัน ทุกครั้งที่ปิดประตูใส่หน้ากัน

พวกเขาก็กลับมาหากันเสมอ

เพราะลึกๆ แล้ว พวกเขารู้ว่าพวกเขาขาดกันไม่ได้

มีนาไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบนี้มาก่อน

มันทั้งเหนื่อยและมีความสุข

มันทั้งเจ็บปวดและอบอุ่น

มันทั้งทำให้เธออยากกรีดร้องและอยากหัวเราะ

แต่เธอไม่เคยอยากหนี

คินก็เหมือนกัน

เขาเคยมีความสัมพันธ์ที่จบไม่สวย เขาเคยทำร้ายคนที่เขารัก เขาเคยสาบานว่าจะไม่รักใครอีก

แต่มีนาทำให้เขาอยากลองอีกครั้ง

มีนาทำให้เขาอยากเชื่อว่าครั้งนี้มันจะต่างออกไป

---

คืนหนึ่ง

มีนาตื่นขึ้นมาตอนตีสาม

คินไม่ได้นอนอยู่ข้างๆ เธอ

เธอลุกขึ้นเดินหาทั่วอพาร์ตเมนต์

เจอเขานั่งอยู่ที่ระเบียง

เขากำลังสูบบุหรี่

มีนาไม่เคยเห็นเขาสูบบุหรี่

"คิน" เธอเรียก

เขาหันมา

ดวงตาของเขาแดง

"คุณร้องไห้เหรอ" มีนาถาม

คินไม่ตอบ

มีนาเดินไปนั่งข้างๆ เขา

"เกิดอะไรขึ้น"

คินสูบบุหรี่อีกครั้ง

"ผมฝันร้าย"

"ฝันเกี่ยวกับอะไร"

คินเงียบ

"เกี่ยวกับอดีต"

มีนาไม่ถามต่อ เธอรู้ว่าเขาไม่พร้อมที่จะเล่า

เธอวางหัวลงบนไหล่เขา

"ฉันอยู่ตรงนี้นะ" เธอพูด

คินวางบุหรี่ลง

เขากอดเธอ

กอดแน่น

"มีนา" เขาพูด

"หืม"

"ผมกลัว"

"กลัวอะไร"

"กลัวว่าสักวันคุณจะจากไป"

มีนาสบตาเขา

"ฉันไม่จากไป"

"คุณไม่รู้"

"ฉันรู้" มีนาพูด "ฉันไม่จากไป"

คินมองเธอ

"สัญญาได้ไหม"

"ได้" มีนาพูด "ฉันสัญญา"

คินกอดเธออีกครั้ง

มีนารู้สึกว่าเสื้อของเขาเปียก

เธอไม่รู้ว่าเป็นน้ำตาหรือเหงื่อ

แต่เธอไม่ถาม

เธอแค่กอดเขาไว้

และปล่อยให้ความเงียบเยียวยาพวกเขา

---

สองเดือนต่อมา

มีนาพบว่าเธอท้อง

เธอยืนอยู่ในห้องน้ำ มองที่ชุดทดสอบการตั้งครรภ์

สองขีด

เธอไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไง

เธอไม่ได้วางแผน เธอไม่ได้เตรียมพร้อม

แต่เธอก็ไม่ได้เสียใจ

เธอไม่กลัว

เธอแค่... ตกใจ

คินกลับบ้านตอนหกโมงเย็น

มีนานั่งอยู่ที่โซฟา

คินเห็นหน้าเธอ เขารู้ทันทีว่ามีอะไรบางอย่าง

"เกิดอะไรขึ้น" เขาถาม

มีนาลุกขึ้นยืน

"ฉันท้อง" เธอพูด

คินชะงัก

เขาไม่พูด

เขาแค่มองเธอ

มีนารู้สึกว่าหัวใจเธอเต้นแรง

"คุณ... คุณโอเคไหม" เธอถาม

คินเดินเข้าไปหาเธอ

เขากอดเธอ

กอดแน่น

"โอเค" เขาพูด "ผมโอเค"

มีนารู้สึกว่าน้ำตาไหล

"คุณไม่โกรธเหรอ"

"โกรธทำไม"

"因为我们ไม่ได้วางแผน"

"ไม่สำคัญ" คินพูด "ไม่สำคัญเลย"

เขาจับหน้าเธอ มองตาเธอ

"เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" เขาพูด "ผมสัญญา"

มีนายิ้ม

ยิ้มทั้งน้ำตา

"ฉันรักคุณ" เธอพูด

คินมองเธอ

"ผมก็รักคุณ" เขาพูด "ผมรักคุณมากกว่าที่ผมเคยรักใคร"

มีนากอดเขา

และในช่วงเวลานั้น เธอรู้สึกว่าทุกอย่างจะโอเค

เธอรู้สึกว่าพวกเขาจะผ่านมันไปได้

เธอรู้สึกว่าความรักของพวกเขาจะชนะทุกอย่าง

เธอไม่รู้ว่าอีกสามเดือนข้างหน้า ทุกอย่างจะพังทลาย

เธอไม่รู้ว่าอีกสามเดือนข้างหน้า เธอจะพบความจริงที่ทำให้เธอต้องเลือก

เธอไม่รู้ว่าอีกสามเดือนข้างหน้า เธอจะเกลียดผู้ชายที่เธอรักมากที่สุด

แต่ตอนนี้

ตอนนี้เธอมีความสุข

และนั่นก็เพียงพอแล้ว

---

สามเดือนต่อมา

มีนายืนอยู่ในห้องนอนของคิน

ในมือเธอถือสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง

สมุดที่เธอเพิ่งพบในลิ้นชักที่ล็อกไว้

สมุดที่คินไม่เคยบอกเธอว่ามี

เธอเปิดมัน

หน้าสุดท้าย

ข้อความสุดท้าย

"ผมไม่รู้ว่าผมจะทำได้ไหม ผมไม่รู้ว่าผมจะหยุดได้ไหม ผมไม่รู้ว่าผมจะควบคุมมันได้ไหม แต่ผมรู้ว่าผมต้องลอง เพราะถ้าผมไม่ลอง ผมจะไม่มีวันรู้"

มีนาอ่านข้อความนั้นซ้ำหลายครั้ง

เธอไม่เข้าใจ

เธอไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร

แต่เธอรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิด

เธอเปิดหน้าก่อนหน้า

ข้อความที่เขียนด้วยลายมือสั่นๆ

"วันนี้ผมเกือบทำมันอีกแล้ว ผมเกือบทำร้ายเธอ ผมเกือบ..."

มีนาชะงัก

เธออ่านต่อ

"ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้ ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงอยากทำร้ายคนที่ผมรัก"

มีนาปิดสมุด

她的手สั่น

เธอไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง

เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่ออะไร

เธอไม่รู้ว่าผู้ชายที่เธอรักคือใครกันแน่

ประตูเปิด

คินเดินเข้ามา

เขาเห็นสมุดในมือเธอ

หน้าเขาซีด

"มีนา" เขาพูด

มีนามองเขา

"นี่คืออะไร" เธอถาม

คินไม่ตอบ

"คิน นี่คืออะไร"

คินเดินเข้าไปหาเธอ

"ผมอธิบายได้"

"อธิบายว่าอะไร" มีนาเสียงสั่น "อธิบายว่าคุณอยากทำร้ายฉันเหรอ"

"ไม่ใช่แบบนั้น"

"แล้วแบบไหน"

คินพยายามจับมือเธอ

มีนาถอยหลัง

"อย่าแตะฉัน"

คินหยุด

"มีนา ผม..."

"คุณเป็นใคร" มีนาถาม "คุณเป็นใครกันแน่"

คินมองเธอ

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ผมเป็นคนที่รักคุณ" เขาพูด "ผมเป็นคนที่..."

"คนที่อยากทำร้ายฉัน"

"ไม่ใช่"

"แล้วทำไมคุณเขียนแบบนั้น"

คินเงียบ

"มีนา ผมมีปัญหา" เขาพูด "ผมมีปัญหาที่ผมไม่เคยบอกใคร"

"ปัญหาอะไร"

"ผม..."

เขาเงียบ

"ผมเคยทำร้ายคน" เขาพูด "ผมเคยทำร้ายคนที่ผมรัก"

มีนารู้สึกว่าโลกของเธอกำลังพังทลาย

"คุณทำอะไร"

"ผม..."

"คุณทำอะไร คิน"

คินมองเธอ

"ผมเคยทำร้ายแฟนเก่า" เขาพูด "ไม่ใช่แค่ทางร่างกาย แต่ทางจิตใจ ผมควบคุมเธอ ผมกีดกันเธอ ผมทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่มีค่า"

มีนาปิดปาก

"ผมไม่ได้ตั้งใจ" คินพูด "ผมแค่... ผมกลัว ผมกลัวว่าเธอจะจากไป ผมเลยพยายามควบคุมเธอ"

"และคุณคิดว่าคุณจะทำกับฉันแบบนั้น"

"ไม่"

"แล้วทำไมคุณถึงเขียนว่า..."

"เพราะผมกลัว" คินพูด "ผมกลัวว่าผมจะทำมันอีก ผมกลัวว่าผมจะเป็นเหมือนเดิม"

มีนามองเขา

เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อเขาหรือเปล่า

เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะอยู่หรือไป

เธอไม่รู้ว่าความรักของเธอเพียงพอที่จะช่วยเขาได้หรือเปล่า

"ฉันต้องการเวลา" เธอพูด

คินพยักหน้า

"ได้"

มีนาเดินออกจากห้อง

เดินออกจากอพาร์ตเมนต์

เดินออกไปข้างนอก

ฝนเริ่มตกอีกครั้ง

เธอยืนอยู่กลางสายฝน

ไม่รู้ว่าจะไปไหน

ไม่รู้ว่าจะทำยังไง

เธอแค่รู้ว่าชีวิตเธอไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป

และเธอไม่รู้ว่ามันเป็นความผิดของใคร

หรือมันเป็นความผิดของเธอเองที่รักผู้ชายที่เธอไม่รู้จัก

ร่มสีดำยังอยู่ในมือเธอ

ร่มคันเดิมที่เขาให้เธอในวันแรก

เธอกำมันแน่น

และเดินต่อไป

โดยไม่รู้ว่าปลายทางคือที่ไหน