Hotelowe Napięcie

Zamek w drzwiach kliknął, a ja poczułem, jak całe napięcie dnia przenosi się w jedno miejsce. W ten dźwięk. W ten pokój.

Edyta postawiła torebkę na krześle przy biurku i odwróciła się do mnie powoli. Nie spieszyła się. Nigdy się nie spieszyła. Przez cały dzień w Gdańsku obserwowałem, jak porusza się przez świat w swoim tempie, jakby wszystko inne mogło poczekać.

Stała teraz między mną a oknem, za którym migały światła starówki. Miała na sobie tę granatową sukienkę, tę samą, w której zobaczyłem ją po raz pierwszy na zdjęciach, które wysłała mi trzy tygodnie temu. Wtedy, o drugiej w nocy, leżałem w łóżku w Warszawie i patrzyłem na jej zdjęcia, aż telefon rozgrzał mi dłoń. Sukienka wyglądała dobrze na zdjęciach. Na żywo wyglądała lepiej.

No i proszę. Jesteśmy.

Przez cały dzień dotykaliśmy się przypadkiem. W kolejce do kolejki górskiej na Górze Gradowej jej ramię otarło się o moje. Przy obiedzie w restauracji nad Motławą jej kolano dotknęło mojego pod stołem i nie cofnęła nogi. Na spacerze po Długim Targu wziąłem ją za rękę, bo tak wypadało, ale jej palce zacisnęły się na moich mocniej, niż wymagała tego uprzejmość.

Wiedziałem, co to znaczy. Ona też wiedziała.

Usiadła na brzegu łóżka i zaczęła zdejmować buty. Nie patrzyła na mnie. Piety. Jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie, jakbyśmy robili to od lat.

Zdjąłem kurtkę i powiesiłem ją na oparciu krzesła. Zrobiłem to zbyt starannie. Zauważyłem to i zirytowałem się na siebie. Kiedy się odwróciłem, Edyta patrzyła na mnie.

Miała ten wyraz twarzy, który widziałem już kilka razy tego dnia. Lekki uśmiech. Uniesiona brew. Jakby wiedziała coś, czego ja jeszcze nie wiedziałem, chociaż dotyczyło to mnie.

No co? zapytałem.

Nic. Właśnie tak myślałam, że będziesz wyglądał, kiedy zdejmiesz kurtkę.

Co to za myśl?

Taka, która mi się podoba.

Roześmiałem się. Nie dlatego, że było śmieszne, ale dlatego, że nie wiedziałem, co innego zrobić. Edyta miała dar mówienia rzeczy, które brzmiały jak komplementy i wyzwania jednocześnie. Przez cały dzień próbowałem się do tego przyzwyczaić. Nie udało się.

Usiadłem obok niej. Nie za blisko. Nie za daleko. Materac ugiął się pod moim ciężarem i poczułem, jak jej ciało przesuwa się o kilka centymetrów w moją stronę. Albo ja w jej. Trudno powiedzieć.

Cały dzień był dobry, powiedziała.

Był.

A teraz?

Teraz jest wieczór.

Spojrzała na mnie tym swoim spojrzeniem. Ciemne oczy, spokojne. Zero pośpiechu. Zero nerwowości. Miała czterdzieści dziewięć lat i wyglądała, jakby wiedziała o sobie wszystko, czego ja jeszcze się o sobie uczyłem.

Chcesz coś do picia? zapytałem, wstając.

Nie.

Woda? Herbaty?

Daniel.

Usiadłem z powrotem.

Chodź tu.

Nie powiedziała tego rozkazująco. Powiedziała to tak, jakby stwierdzała fakt. Jakby mówiła, że jutro wstanie słońce albo że morze jest słone. Chodź tu. Oczywistość.

Przesunąłem się bliżej. Nasze uda się zetknęły. Czułem ciepło jej ciała przez cienką sukienkę. Pachniała czymś kwiatowym, ale nie słodkim. Może drzewnym. Nie znałem się na perfumach. Wiedziałem tylko, że ten zapach kojarzył mi się z nią od pierwszego spotkania i że teraz był wszędzie.

Położyła dłoń na moim kolanie. Nie zrobiła nic więcej. Po prostu trzymała tam rękę i patrzyła na mnie.

Mam czterdzieści dziewięć lat, powiedziała cicho.

Wiem.

Mówię to, bo chcę, żebyś wiedział, że wiem, czego chcę.

Nie wątpiłem.

Dobrze. Bo nie zamierzam udawać, że jest inaczej.

Jej dłoń przesunęła się wyżej, na moje udo. Powoli. Jej palce były chłodne, ale to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie.

A ty? zapytała.

Ja też wiem.

Co wiesz?

Że chcę być tutaj. Z tobą. Teraz.

Uśmiechnęła się. Tym razem szerzej. W kącikach jej oczu pojawiły się drobne zmarszczki, które dodawały jej twarzy charakteru. Nie wyglądała młodziej, niż była. Wyglądała dokładnie tak, jak powinna wyglądać kobieta, która wie, kim jest.

To dobrze, powiedziała. Bo ja też tu jestem.

Pochyliła się i pocałowała mnie. Nie mocno. Nie gwałtownie. Powoli, jakby smakowała coś, na co czekała cały dzień. Jej usta były miękkie i pewne. Nie pytały o pozwolenie. Brały to, co im się należało.

Odsunęła się po chwili. O kilka centymetrów. Patrzyła na mnie z bliska.

Cały dzień o tym myślałam, powiedziała.

O czym?

O tym momencie. Kiedy wrócimy do hotelu i zamkniemy drzwi.

I co myślałaś?

Że będziesz się zastanawiał, czy wypada. Czy nie za szybko. Czy nie powinieneś najpierw zaproponować kolacji.

Roześmiałem się. Miała rację. Dokładnie to robiłem.

No i? zapytałem.

No i przestań.

Pocałowała mnie znowu. Tym razem mocniej. Jej ręka powędrowała na mój kark, palce wplotły się we włosy. Czułem jej oddech na swojej skórze. Ciepły. Przyspieszony.

Oderwałem się na chwilę.

Edyta.

Co?

Nic. Chciałem po prostu powiedzieć twoje imię.

Spojrzała na mnie. Coś przemknęło jej przez twarz. Zaskoczenie? Nie. Coś innego. Jakby przez sekundę zobaczyła coś, czego się nie spodziewała.

Ładnie brzmi, kiedy to mówisz, powiedziała.

To twoje imię.

Wiem. Ale rzadko kto mówi je tak, jakby coś znaczyło.

Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Więc nie odpowiedziałem nic. Pocałowałem ją zamiast tego. Jej dłoń zsunęła się z mojego karku na ramię, potem na pierś. Czułem jej palce przez koszulę. Lekkie. Badawcze. Jakby sprawdzała, co jest pod spodem.

Wstała. Przez chwilę myślałem, że chce odejść, że coś się stało, że powie coś, co zakończy ten wieczór, zanim się zacznie. Ale podeszła do okna i odsunęła zasłonę. Światła Gdańska wpadły do pokoju. Żółte i pomarańczowe. Ciepłe.

Chodź, powiedziała. Popatrz.

Wstałem i stanąłem za nią. Widziałem jej odbicie w szybie. I swoje. Dwoje ludzi, którzy spotkali się przez telefon, a teraz stali w hotelowym pokoju i patrzyli na miasto, które ich nie znało.

Ładnie, powiedziałem.

Nie patrzyłam na widok.

Odwróciła się do mnie. Byliśmy blisko. Tak blisko, że czułem jej oddech na swojej twarzy. Pachniała tym swoim zapachem, który nie dawał mi spokoju od rana.

Zamknij zasłonę, powiedziała.

Zrobiłem to. Pokój pociemniał. Zostały tylko światła z zewnątrz, które sączyły się przez szczeliny. I jej oczy. Błyszczące. Spokojne. Pewne.

Usłyszałem, jak sukienka sunie po jej ciele. Cichy szelest materiału. Potem upadła na podłogę. Nie widziałem jej dobrze w ciemności, ale wiedziałem, że stoi przede mną w samej bieliźnie. Czułem to. Czułem ją.

Jej dłonie znalazły moją koszulę. Rozpinała guziki jeden po drugim. Powoli. Każdy guzik był osobnym wydarzeniem. Każdy dotyk jej palców na mojej skórze był czymś, co zapamiętywałem.

Kiedy skończyła, zsunęła koszulę z moich ramion. Stanęła bliżej. Jej ciało dotknęło mojego. Ciepłe. Miękkie. Prawdziwe.

Przez cały dzień się dotykaliśmy, powiedziała. Ale to było inne.

Tak.

To było na pokaz. Dla ludzi. Dla kelnerów i przechodniów. Dla świata.

A teraz?

Teraz jest tylko dla nas.

Jej ręce objęły mnie w pasie. Przyciągnęła mnie bliżej. Nasze ciała spotkały się w ciemności. Czułem każde miejsce, w którym dotykaliśmy się skórą. Każde było jak osobne wydarzenie.

Nie musimy się spieszyć, powiedziała.

Nie musimy.

Ale nie chcę czekać.

Pocałowała mnie. Długo. Głęboko. Jej język tańczył z moim, a ja przestałem myśleć o czymkolwiek innym. Była tylko ona. Jej zapach. Jej dotyk. Jej oddech, który przyspieszał razem z moim.

Odsunęła się na moment.

Powiedz to jeszcze raz, szepnęła.

Co?

Moje imię.

Edyta.

Uśmiechnęła się w ciemności. Widziałem to. Nie musiałem widzieć.

Dobrze, powiedziała. Teraz możesz robić ze mną, co chcesz.

I wiedziałem, że nie żartuje.