അച്ഛൻ എന്ന പാഠം

ഞാൻ അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ല. പുലർച്ചെ മൂന്നു മണിക്ക് എന്റെ ഫോൺ അടിച്ചു. നമ്പർ എനിക്ക് അപരിചിതമായിരുന്നു. ഞാൻ എടുത്തില്ല. പിന്നെയും അടിച്ചു. അഞ്ചു തവണ. ഒടുവിൽ ഞാൻ എടുത്തു.

“ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനാണ്.”

ഞാൻ ഫോൺ വെച്ചു. എന്തു ഭ്രാന്ത്.

എനിക്ക് അച്ഛനില്ല. എനിക്ക് അമ്മ മാത്രമേ ഉള്ളൂ. അമ്മ പറഞ്ഞ കഥ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: എന്നെ കണ്ടെത്തിയത് കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജിന്റെ പടിക്കൽ നിന്നാണ്. ഒരു രാത്രി, മഴ പെയ്യുന്നു. ആരോ ഒരു കുട്ടിയെ വെച്ചിട്ടു പോയി. അമ്മ അന്ന് അവിടെ നേഴ്സായിരുന്നു. അവർ എന്നെ എടുത്തു. അവർക്ക് കുട്ടികളില്ലായിരുന്നു. അവർ എന്നെ സ്വന്തമാക്കി.

ഇത്രയും കാലം ഞാൻ വിശ്വസിച്ചത് അതാണ്.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഞാൻ ജോലിക്ക് പോകുന്നതിനു മുമ്പ് വീട്ടിൽ ഒരാൾ വന്നു. ഞാൻ ചെരിപ്പ് ഇട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മ അടുക്കളയിൽ ചായ വെച്ചിരുന്നു. വാതിലിൽ മുട്ട് കേട്ടു. ഞാൻ തുറന്നു.

ഒരു മനുഷ്യൻ. അൻപതോളം വയസ്സ്. നരച്ച താടി. കണ്ണിൽ കട്ടിയുള്ള നോട്ടം. കയ്യിൽ ഒരു ഫയൽ. അയാൾ എന്നെ നോക്കി. ഒരു നിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ പറഞ്ഞു:

“ഞാൻ ശ്രീധരനാണ്. നിന്റെ അച്ഛൻ.”

ഞാൻ ചിരിച്ചു. “എനിക്ക് അച്ഛനില്ല.”

“ഉണ്ട്. ഞാനാണ്.”

ഞാൻ വാതിൽ അടയ്ക്കാൻ പോയി. അയാൾ കൈ നീട്ടി. “ഇത് നോക്കൂ.”

ഫയലിൽ നിന്ന് ഒരു പേപ്പർ എടുത്തു തന്നു. ഒരു DNA റിപ്പോർട്ട്. എന്റെ പേര്. അയാളുടെ പേര്. ഒരു ലാബിന്റെ ലെറ്റർഹെഡ്. 99.99% മാച്ച്.

ഞാൻ വായിച്ചു. വീണ്ടും വായിച്ചു. കൈ വിറച്ചു.

“ഇത് വ്യാജമാണ്.”

“അല്ല. നിനക്ക് വേറെ ഒരു ലാബിൽ പോയി പരിശോധിക്കാം.”

അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വന്നു. അവർ അയാളെ കണ്ടു. മുഖം വെളുത്തു. കയ്യിലെ ചായ ഗ്ലാസ് താഴെ വീണു. ചിതറി.

“ശ്രീധരാ...” അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഒടിഞ്ഞു.

അയാൾ അമ്മയെ നോക്കി. “ഞാൻ വന്നു, ലത. ഇനി ഒളിക്കണ്ട.”

ഞാൻ അമ്മയെ നോക്കി. അമ്മയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ ആ മൗനം എല്ലാം പറഞ്ഞു.

ഞാൻ അന്ന് ജോലിക്ക് പോയില്ല.

ഞാൻ ഇരുന്നു. അവർ രണ്ടുപേരും ഇരുന്നു. അമ്മ കരഞ്ഞു. ശ്രീധരൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ കേട്ടു.

അയാളുടെ കഥ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: അമ്മയും അയാളും പ്രണയിച്ചിരുന്നു. അമ്മ ഗർഭിണിയായി. അയാൾക്ക് വേറെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു. അയാൾ പേടിച്ചു. ഓടിപ്പോയി. അമ്മ എന്നെ പ്രസവിച്ചു. എന്നിട്ട് എന്നെ ആശുപത്രി പടിക്കൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. പിന്നെ അവർ തന്നെ എന്നെ എടുത്തു. എല്ലാം ഒരു നാടകം.

“ഞാൻ കരുതി നീ അറിയേണ്ട,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ എനിക്ക് പറയാൻ ഭയമായിരുന്നു.”

ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു. എവിടെയോ പോയി. എന്തോ ചെയ്തു. ഓർമയില്ല.

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി. അമ്മ എന്റെ മുറിയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ അവരുടെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. “എനിക്ക് അറിയണം, അമ്മ. എല്ലാം.”

അമ്മ പറഞ്ഞു. ഞാൻ കേട്ടു. കരഞ്ഞു. പൊറുത്തു. ഒരു വിധം.

ശ്രീധരൻ പിന്നെയും വന്നു. അയാൾക്ക് എന്നെ കാണണം. എന്റെ കൂടെ സമയം ചെലവഴിക്കണം. ഞാൻ സമ്മതിച്ചു. എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കും അറിയണമായിരുന്നു. എന്റെ അച്ഛൻ ആരാണ്. എന്റെ രക്തം എവിടെ നിന്ന് വന്നു.

ഞങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടി. കോഴിക്കോട് ബീച്ചിൽ. അയാൾ എന്നെ നോക്കി. “നീ എന്നെ പോലെയുണ്ട്.”

“അത് DNA റിപ്പോർട്ട് പറഞ്ഞു.”

അയാൾ ചിരിച്ചു. ഒരു നിർബന്ധിത ചിരി. “എനിക്ക് നിനക്ക് എല്ലാം നൽകണം. ഞാൻ തന്നില്ലാത്തത്.”

“എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട.”

“വേണം. ഞാൻ നിനക്ക് പറഞ്ഞു തരണം. ജീവിതത്തെ കുറിച്ച്. എല്ലാം.”

ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ കൂടിക്കാഴ്ചകൾ തുടങ്ങി. ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ. രണ്ടു മൂന്നു മണിക്കൂർ. അയാൾ എനിക്ക് കഥകൾ പറഞ്ഞു തന്നു. എന്റെ ബാല്യത്തെ കുറിച്ച്. അയാളുടെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച്. ഞാൻ കേട്ടു. ഒന്നും തോന്നിയില്ല. ഒരു അപരിചിതന്റെ കഥ കേൾക്കുന്ന പോലെ.

പിന്നെ ഒരു ദിവസം അയാൾ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ നിനക്ക് പറഞ്ഞു തരട്ടെ? എങ്ങനെ സെക്സ് ചെയ്യണമെന്ന്?”

ഞാൻ അയാളെ നോക്കി. “എന്ത്?”

“ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനാണ്. എനിക്ക് നിനക്ക് പറഞ്ഞു തരാം. ശരിയായ രീതിയിൽ. ആരും പഠിപ്പിച്ചില്ലല്ലോ?”

ഞാൻ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ചിരി ഒട്ടും സന്തോഷത്തിന്റെ ആയിരുന്നില്ല. “നിനക്ക് ഭ്രാന്താണോ?”

“ഇല്ല. ഞാൻ ഗൗരവമായിട്ടാണ് പറയുന്നത്. നീ എന്റെ മകളാണ്. എനിക്ക് നിനക്ക് നല്ലത് വേണം. ഞാൻ നിനക്ക് പഠിപ്പിച്ചു തരാം. ശരീരത്തെ കുറിച്ച്. ആനന്ദത്തെ കുറിച്ച്. ഒരു പിതാവിന് മകൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം.”

ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. “എനിക്ക് പോകണം.”

“വെയ്റ്റ്. ഞാൻ നിനക്ക് കാണിച്ചു തരാം. നീ മനസ്സിലാക്കും.”

അയാൾ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു. ഞാൻ വലിച്ചു മാറ്റി. “തൊടരുത്.”

“ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനാണ്.”

“അതുകൊണ്ട്? അച്ഛൻ എന്നു പറഞ്ഞാൽ മകളെ സെക്സ് ചെയ്യാൻ പഠിപ്പിക്കണോ?”

അയാൾ മിണ്ടിയില്ല. കണ്ണിൽ ഒരു തിളക്കം. ഒരു വിചിത്രമായ തിളക്കം.

ഞാൻ നടന്നു. പിന്നെ ഓടി. ബീച്ച് വിട്ടു. റോഡിൽ കയറി. ഒരു ഓട്ടോ കിട്ടി. വീട്ടിലെത്തി. വാതിൽ അടച്ചു. ശ്വാസം വലിച്ചു.

അമ്മ വന്നു. “എന്തു പറ്റി?”

“ഒന്നുമില്ല.”

ഞാൻ മുറിയിൽ കയറി. കതകടച്ചു. കിടന്നു. ആകെ ഒരു കുഴപ്പം. എന്റെ അച്ഛൻ. എന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ മനുഷ്യൻ. എനിക്ക് സെക്സ് പഠിപ്പിച്ചു തരാമെന്ന് പറയുന്നു.

ഞാൻ ഉറങ്ങിയില്ല. രാത്രി മുഴുവൻ ചിന്തിച്ചു. എന്താണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം? എന്താണ് ഈ മനുഷ്യൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? എന്താണ് ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടത്?

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എന്റെ ഫോണിൽ ഒരു മെസേജ്. ശ്രീധരനിൽ നിന്ന്.

“ഞാൻ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം വരും. നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. ഞാൻ നിനക്ക് കാണിച്ചു തരും. എല്ലാം.”

ഞാൻ ഫോൺ താഴെ വെച്ചു. ഹൃദയം ഇടിച്ചു. എന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.

ഞാൻ എന്തു ചെയ്യും?

അയാൾ വരും. അയാൾ എന്റെ അച്ഛനാണ്. DNA റിപ്പോർട്ട് ഉണ്ട്. അമ്മ സമ്മതിച്ചു. എല്ലാം ശരിയാണ്.

പക്ഷേ എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട്. എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പറയുന്നു. ഓടുക. ഒളിക്കുക. വിളിക്കുക. ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കുക.

ഞാൻ ആരെ വിളിക്കും? എന്റെ അച്ഛനെതിരെ? എന്റെ സ്വന്തം അച്ഛനെതിരെ?

ഞാൻ അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കി. അമ്മ ഉറങ്ങുകയാണ്. അമ്മയോട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. അമ്മ അയാളെ ഭയപ്പെടുന്നു. അമ്മ ഒന്നും ചെയ്യില്ല.

ഞാൻ എന്റെ മുറിയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. സമയം പോയി. വൈകുന്നേരമായി. ഇരുട്ട് വീണു.

വാതിലിൽ മുട്ട് കേട്ടു.

ഞാൻ എഴുന്നേറ്റില്ല.

വീണ്ടും മുട്ട്. ഉച്ചത്തിൽ.

“ഞാനാണ്. തുറക്കൂ.”

ശ്രീധരന്റെ ശബ്ദം. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. കൈ വിറച്ചു. വാതിൽ തുറന്നു.

അയാൾ അകത്തു കയറി. കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ബാഗ്. മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ എന്തോ ഭയാനകമുണ്ട്. എന്തോ ഇരുണ്ടത്.

“ഞാൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തത് പോലെ,” അയാൾ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ നിനക്ക് പഠിപ്പിച്ചു തരാം. എങ്ങനെ സെക്സ് ചെയ്യണമെന്ന്. ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനാണ്. എനിക്ക് നിനക്ക് നല്ലത് മാത്രമേ വേണ്ടൂ.”

ഞാൻ പുറകോട്ടു നടന്നു. മതിലിൽ മുട്ടി. എനിക്ക് ഓടാൻ വഴിയില്ല.

അയാൾ ബാഗ് തുറന്നു. അതിൽ എന്തോ ഉണ്ട്. ഞാൻ കാണുന്നില്ല. പക്ഷേ എന്റെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നു.

“വേണ്ട,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് വേണ്ട.”

“വേണം,” അയാൾ പറഞ്ഞു. “ഇത് നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ്. ഞാൻ നിനക്ക് കാണിച്ചു തരും. എല്ലാം.”

അയാൾ എന്റെ നേരെ നടന്നു.

ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടി. ഒരു ശബ്ദം. എന്റെ സ്വന്തം ശബ്ദം. “ഇല്ല.”

ഞാൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. “ഇല്ല. നീ എന്റെ അച്ഛനാണെങ്കിൽ പോലും. ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”

അയാൾ നിർത്തി. എന്നെ നോക്കി. കണ്ണിൽ ഒരു മാറ്റം. എന്തോ മറ്റൊന്ന്. കോപം? അതോ വേദന?

“നീ എന്താണ് പറയുന്നത്?”

“ഞാൻ പറയുന്നത് ഇതാണ്: നീ എന്റെ അച്ഛനാണ്. പക്ഷേ നീ എനിക്ക് അച്ഛനല്ല. ഞാൻ നിനക്ക് മകളല്ല. ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യയാണ്. എനിക്ക് എന്റെ സ്വന്തം ഇഷ്ടമുണ്ട്. എന്റെ സ്വന്തം തീരുമാനമുണ്ട്. ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”

അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ബാഗ് അടച്ചു. എന്നെ നോക്കി. ഒരു നിമിഷം. പിന്നെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

വാതിൽ അടഞ്ഞു.

ഞാൻ തറയിൽ ഇരുന്നു. ശ്വാസം വലിച്ചു. വിറച്ചു. കരഞ്ഞു.

എന്റെ ഫോൺ അടിച്ചു. ശ്രീധരൻ.

ഞാൻ എടുത്തില്ല.

പിന്നെ ഒരു മെസേജ് വന്നു.

“ഞാൻ വരും. നീ സമ്മതിക്കും. ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനാണ്. എനിക്ക് നിനക്ക് നല്ലത് മാത്രമേ വേണ്ടൂ.”

ഞാൻ ഫോൺ താഴെ വെച്ചു. എന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. എന്റെ ഹൃദയം ഇടിച്ചു.

എനിക്ക് ഓടണം. എനിക്ക് ഒളിക്കണം. എനിക്ക് ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കണം.

പക്ഷേ ആരെ?

എന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ വേട്ടയാടുന്നു. എന്റെ സ്വന്തം രക്തം. എന്റെ സ്വന്തം ഉറവിടം.

ഞാൻ എവിടെ പോകും?

ഞാൻ എന്തു ചെയ്യും?

പുറത്ത് ഇരുട്ട് പരക്കുന്നു. അകത്ത് എന്റെ ഭയം പരക്കുന്നു. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. പൂർണ്ണമായും ഒറ്റയ്ക്ക്.

എന്റെ അച്ഛൻ വരും. അയാൾ പറഞ്ഞു. അയാൾ വരും.

ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു.